Tην ώρα που το 30% (μη χέσω) ασχολείται καθημερινά με περισπούδαστες αναλύσεις του κώλου γιά το εντελώς ετερόκλητο 2%… [δε το ξέραμε να ψηφίσουμε ΟΛΟΙ Σύριζα, λυπάμαι] Μαΐου 25, 2012

ΣΥΡΙΖΑ 2012: «Ή Εμείς ή Αυτοί»

Λεωνίδας Καστανάς, Άστριντ Ζωή Όκλαντ, 26/05/2012

Όταν τα μακρινά και πρωτόγνωρα και πολύπλοκα πράγματα επικοινωνούνται στις μάζες, η αλήθεια υφίσταται μια σημαντική και συχνά ριζική στρέβλωση. Το σύνθετο μετατρέπεται σε απλό, το υποθετικό σε δογματικό και το σχετικό σε απόλυτο. Walter Lippmann

Παραδοσιακά, η ανανεωτική αριστερά ποτέ δεν ήταν δογματική, διχαστική, απλουστευτική. Ανέκαθεν αναζητούσε απαντήσεις, υπερβαίνοντας τη διχοτομία των πολωτικών διακρίσεων “δεξιό-αριστερό” και “συντηρητικό-προοδευτικό”∙ έπραττε διακρίνοντας μεταξύ σωστού και λάθους, δίκαιου και άδικου∙ προάσπιζε τις έννοιες της προόδου και του ριζοσπαστισμού μέσω τομών, ρήξεων και συγκρούσεων, για έναν κόσμο πιο δημοκρατικό, ισότιμο, καλύτερο.

Σήμερα; Η Αριστερά καλείται να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αντίρροπες δυνάμεις και πρέπει να επιλέξει. Ο προεκλογικός αγώνας επικεντρώνεται στο μνημόνιο και έτσι ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων περιορίζεται στο απλουστευτικό και παραπλανητικό δίπολο “φιλομνημονιακές / αντιμνημονιακές”. Ωστόσο, η πραγματική σύγκρουση των εκλογών της 17^ης Ιουνίου, είναι ανάμεσα στις δυνάμεις που επιδιώκουν τη διατήρηση και τη διαιώνιση των συνθηκών εκείνων που οδήγησαν τη χώρα μας στη σημερινή κατάσταση, και τις δυνάμεις εκείνες που, τουλάχιστον στο επίπεδο των προγραμματικών δηλώσεων, επιθυμούν να αλλάξουν τις υπάρχουσες δομές, να υπερβούν το πολιτικό σύστημα και να συγκρουστούν, ώστε να παραμείνει η χώρα στη Δύση. Για τις πρώτες, είμαστε βέβαιοι ως προς την ύπαρξή τους. Ως προς τις δεύτερες: η ελπίδα πεθαίνει… με τη χώρα.

Ευτυχώς έφυγες νωρίς και δε βλέπεις τα χάλια της φερόμενης “ανανεωτικής” αριστεράς (my ass)

Η εκλογική επιτυχία, ναι μεν έφερε την Αριστερά (του Σύριζα) στο προσκήνιο, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε και τη γύμνια της. Το «αντισυστημικό» κόμμα που μέχρι χτες αιτούνταν το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, την αναδιανομή του πλούτου και την κοινωνική δικαιοσύνη, σήμερα κλείνει το μάτι στους χτεσινούς πελάτες του ΠαΣόΚ και υπόσχεται την ολική τους επαναφορά. Από τη μία, υπόσχεται την ανάσταση του παπανδρεϊκού μοντέλου, που ηττήθηκε κατά κράτος (χρήματα που δεν υπάρχουν και διορισμοί που δεν μπορούν να γίνουν), ενώ από την άλλη, διαλαλεί τη μονομερή καταγγελία του μνημονίου εντός Ελλάδος, την επανεξέτασή του εκτός, την επιθυμία παραμονής στη ζώνη του ευρώ, ενώ την ίδια στιγμή μια ισχυρή μειοψηφία υπερασπίζεται την όχι και τόσο καταστροφική επιλογή της επιστροφής στη δραχμή!

Δυστυχώς, η προεκλογική ρητορική αυτής της Αριστεράς, εγκλωβισμένη σε έναν δημαγωγικό, ψηφοθηρικό λόγο, δεν δίνει μια προοπτική ανανέωσης και ανασύστασης του τόπου. Από αυτήν την Αριστερά μοιάζει να απουσιάζουν οι αξίες της ευρωπαϊκής, ανανεωτικής και δημοκρατικής αριστεράς, τις οποίες ο ετερόκλητος αυτός συνασπισμός συχνά επικαλείται. Τα θεμιτά χαρακτηριστικά μιας ανανεωτικής αριστεράς με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, είναι δεδομένα, γνωστά και χιλιοειπωμένα. Εκείνο που έχει αξία τώρα είναι να δούμε κατά πόσον αυτή η Αριστερά τα διαθέτει.

Αν αυτή η Αριστερά ήταν διεθνιστική, πρώτα και κύρια, θα σεβόταν τους λαούς της Ευρώπης, που στο πλαίσιο της αλληλεγγύης, αποφάσισαν να χρηματοδοτήσουν τα δάνειά μας και ειδικά εκείνους που ζούσαν και ζουν φτωχότερα από εμάς.

Αν αυτή η Αριστερά πίστευε στην εθνική κυριαρχία, πρώτα και κύρια, θα αναζητούσε τρόπους για μείωση των ελλειμμάτων που γεννούν τον υπέρογκο δανεισμό και μετατρέπουν τη χώρα σε προτεκτοράτο των δανειστών της.

Αν αυτή η Αριστερά πίστευε στην κοινωνική δικαιοσύνη, πρώτα και κύρια, θα ζητούσε από όλους να αποδεχθούν τη δίκαιη λιτότητα και την ανακατανομή των διαθέσιμων πόρων, με στόχο την προστασία των αδυνάμων, όχι ως φιλολαϊκή πολιτική, όχι ως ελεημοσύνη, αλλά αντιθέτως ως πολιτική ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και της συνεργασίας με στόχο την επανεκκίνηση. Θα ζητούσε την απάλειψη των προνομίων ομάδων και συντεχνιών, και κοινωνικό κράτος για όλους. Φτωχό και μετρημένο μεν, αλλά το ίδιο για όλους.

Αν αυτή η Αριστερά ήθελε να πολεμήσει την ανεργία και τη φτώχια, πρώτα και κύρια, θα ευνοούσε την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα, τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το ήπιο πολιτικό κλίμα. Θα προσπαθούσε να μετατρέψει τους άνεργους πολίτες, από ανθρώπους που αναζητούν δουλειά, σε ανθρώπους που στήνουν δικές τους δουλειές. Θα γινόταν η φωνή εκείνων που δεν μπορούν να μιλήσουν και όχι το μεγάφωνο εκείνων που φωνάζουν πιο δυνατά.

Αν αυτή η Αριστερά ήταν επαναστατική, πρώτα και κύρια, θα ζητούσε τον εξορθολογισμό της παιδείας, την ανατροπή του εξισωτισμού προς τα κάτω, την καθιέρωση της αριστείας και της αξιολόγησης. Θα ήθελε περισσότερα πρότυπα και πειραματικά σχολεία, λιγότερα αλλά καλύτερα πανεπιστήμια, πραγματικά τεχνικά λύκεια. Μπορεί τα χρήματα να λείπουν, αλλά οι δάσκαλοι είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν σκληρά, αρκεί να υπάρχει όραμα, σχέδιο και αξιόπιστος έλεγχος.

Αν αυτή η Αριστερά ήταν αντισυστημική, πρώτα και κύρια, θα ζητούσε βαθιές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση, στη δικαιοσύνη, στο σύστημα των κρατικών επενδύσεων, στα νοσοκομεία. Δεν θα προστάτευε το κάθε λαμόγιο που δηλώνει αριστερό ή δυνάμει ψηφοφόρος. Θα επιζητούσε την καταστροφή των θυλάκων διακομματικής και συνδικαλιστικής διαπλοκής, που λυμαίνονται τον τόπο προς όφελος των αστικών κομμάτων και του παρασιτικού κεφαλαίου. Θα ζητούσε συγγνώμη από τον πολίτη, γιατί και αυτή συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη της γάγγραινας του κρατικού «συνδικαλισμού» που κατατρώει το σώμα της δημόσιας διοίκησης.

Αν αυτή η Αριστερά ήταν δημοκρατική, πρώτα και κύρια, θα δίδασκε τους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους, τα ιερά δικαιώματα της προσωπικής άποψης και της διαφωνίας. Θα δίδασκε υπακοή στους νόμους της Δημοκρατίας ό,τι κι αν αυτοί ορίζουν. Θα δίδασκε το σεβασμό στο κοινοβούλιο, όποιοι κι αν το απαρτίζουν, αφού είναι εκλεγμένοι από το λαό. Εξάλλου, μέσα από αυτό το κοινοβούλιο, αυτή η Αριστερά, που παρέα με την ακροδεξιά μούτζωνε και λοιδορούσε, αξιώνει και η ίδια την αυριανή ισχύ της.

Αλλά, δυστυχώς, έως τώρα δεν δείχνει να διαθέτει κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά. Αντίθετα, εμφανίζεται ως τέκνο του ίδιου πολιτικού συστήματος που δήθεν αντιμάχεται.

Τώρα ζητάει να κυβερνήσει. Να αντικαταστήσει εκείνη τον καταρρέοντα δικομματισμό. Οι πολίτες, όμως, πρέπει να γνωρίζουν ότι επιλέγοντας αυτούς, δεν ψηφίζουν τους εχθρούς του συστήματος που μας οδήγησε ως εδώ, δεν ψηφίζουν ριζοσπαστικά, δεν ψηφίζουν με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Ψηφίζουν μια νέα αναδυόμενη νομενκλατούρα, που θα αναπαράγει τις ήδη τραυματισμένες σχέσεις εξουσίας και θα αποκαταστήσει την αίγλη των κυρίαρχων μηχανισμών με αριστερό προσωπείο. Ψηφίζουν την ολική επαναφορά του πολιτικού συστήματος. Ψηφίζουν τις σιωπές, την απόκρυψη των αλλαγών που απαιτούνται για να δώσουν μια ελπιδοφόρα προοπτική στη χώρα.

Είμαστε «εμείς» ή «αυτοί»; Εξαρτάται.

Μας μένει λιγότερο από ένας μήνας μέχρι τις εκλογές. Ως φύσει αισιόδοξοι, περιμένουμε ένα θαύμα. Η σιωπή να γίνει λόγος. Ο διχασμός, σύνθεση. Ο δογματισμός, κριτική σκέψη.

*Ο Λεωνίδας Καστανάς και η Astrid Ζoe Okland είναι μέλη της ΚΕ της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Σιγά μην γίνουν επενδύσεις στη χώρα που βασιλεύουν οι …κορμοράνοι! Μαΐου 25, 2012

[...] Η συνεισφορά της Αριστεράς στο βάλτωμα της ελληνικής οικονομίας είναι τεράστια. Αν ψάξει κάνεις τον δικτυακό τόπο του Συνασπισμού θα βρει χιλιάδες αναφορές ενάντια σε κάθε έργο που ήταν να γίνει στη χώρα. Αυτές οι πολιτικές πιέσεις φυσικά μεταφράζονται σε καθυστερήσεις και συνήθως σε ακύρωση των έργων. Και οι διοικητικοί μηχανισμοί δεν θέλουν να μπλέξουν και οι πολιτικοί σκέφτονται το κόστος και οι επιχειρηματίες το ξανασκέφτονται. Γιατί να επενδύσουν στην Ελλάδα, περιμένοντας ακόμη και χρόνια την απεμπλοκή των δικαιολογητικών σε κάποια κρατική υπηρεσία, αφού υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές; Την περασμένη Κυριακή, το επίσημο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ έψεγε το υπουργείο Περιβάλλοντος διότι «στο διάστημα Σεπτεμβρίου 2011-Μαρτίου 2012 έχουν υπογραφεί από τον υπουργό ΠΕΚΑ 310 αποφάσεις έγκρισης περιβαλλοντικών όρων, με μέσο μηνιαίο ρυθμό 39 αποφάσεις (έναντι 19 αποφάσεων ανά μήνα στο παρελθόν)» και «ξεχωριστή θέση στον κατάλογο των αποφάσεων καταλαμβάνουν τα αιολικά πάρκα σε προστατευόμενες περιοχές, επτά τον αριθμό, συνολικής ισχύος 250 MW συν τα έργα οδοποιίας, τα δίκτυα διασύνδεσης, οι υποσταθμοί, τα κέντρα υψηλής τάσης» («Αυγή» 20.5.2012). Ολα αυτά η εφημερίδα τα αποκαλεί «επενδύσεις», δίχως να εξηγεί ποιες είναι οι επενδύσεις δίχως εισαγωγικά. [...]

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/05/2012_443802

Στο μυαλό(;) του Αλέξη Τσίπρα Μαΐου 25, 2012

Πολύ σωστά τα λέει ο Αλέξης Τσίπρας: Μπορούμε να καταργήσουμε το Μνημόνιο και να κρατήσουμε το ευρώ. Με τον ίδιο τρόπο θα πληρωνόμαστε είτε δουλεύουμε είτε όχι, θα πέφτουμε από ταράτσες αλλά δεν θα χτυπάμε, θα τρώμε όσο θέλουμε χωρίς να παχαίνουμε, θα πίνουμε χωρίς να μεθάμε, θα παίρνουμε πτυχίο χωρίς να διαβάζουμε. Θα κάνουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε και όπως θέλουμε, και θα ελέγχουμε τις συνέπειες.

Αυτά που λέει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν στερούνται βάσεως στην πραγματικότητα. Ο άνθρωπος μιλάει εκ πείρας. Ο κ. Τσίπρας γεννήθηκε μόλις 4 μέρες μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 και ο μόνος κόσμος που γνωρίζει είναι αυτός της μαγικής εποχής όπου η Ελλάδα ήταν πάντα σε άνοδο, σε έναν ατελείωτο πλειστηριασμό υποσχέσεων, εύκολου χρήματος και κολακείας. Οπως τόσοι μεγαλύτεροί του, ο κ. Τσίπρας έζησε στη σκιά μιας δικτατορίας που δεν πρόλαβε να αντιμετωπίσει ο ίδιος και κάτω υπό τη σκέπη μιας ανεκτικής, αλλά απατηλής ευημερίας. Ο κ. Τσίπρας και πολλοί άλλοι επέμειναν στον ρομαντικό δρόμο της επανάστασης χωρίς αιτία, χωρίς αντίπαλο και χωρίς αντίκρισμα. Ονειρευόμενοι επανάσταση, ανδρώθηκαν στις καταλήψεις σχολείων και σχολών και πίστεψαν ότι κατέλαβαν τη Βαστίλλη και τα Χειμερινά Ανάκτορα.

Μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα απαξιωμένο και ευτελισμένο, ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε μια άλλη πρόταση σε εξαντλημένους και θυμωμένους πολίτες και κέρδισε σχεδόν 17% στις πρόσφατες εκλογές. Οπως αναμενόταν, ανέγνωσε την επιτυχία αυτή ως μια επανάσταση που θα σαρώσει όλη την ήπειρο και θα αλλάξει την πορεία της Ευρώπης.

Ανθρωποι που δεν έχουν δοκιμαστεί στην πραγματικότητα, που τα βρήκαν όλα εύκολα και δεν γεύτηκαν την πίκρα της ματαίωσης, ούτε του φόβου ούτε την ανάγκη να σηκωθούν από χάμω και να δώσουν πάλι τη μάχη, πιστεύουν ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από την αφεντιά τους. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι κι άλλες πολιτικές δυνάμεις, κι άλλοι λαοί, κι άλλες χώρες και οργανισμοί έχουν τα δικά τους συμφέροντα και ότι πράττουν όπως τους συμφέρει, όχι όπως θα ήθελε ένας Ελληνας πολιτικός (όποιου βεληνεκούς) ή η Ελλάδα.[...]

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/05/2012_443800

Tα γράφει χρόνια ο έρμος ο Λυγερός, αλλά φαίνεται ουδείς τον διαβάζει… Μαΐου 25, 2012

[...] Κανείς δεν άκουγε τις φωνές απόγνωσης των λαϊκών στρωμάτων, που κυρίως υφίστανται με επώδυνο τρόπο τις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης. Ο λόγος τους δεν περνούσε στα ΜΜΕ, όπου διεξάγεται η δημόσια συζήτηση. Εκεί, για χρόνια κυριαρχούσε μία εκδοχή της τρομοκρατίας του «πολιτικά ορθού». Η ανοχή της λαθρομετανάστευσης είχε αναγορευθεί σε κριτήριο «προοδευτισμού». Σ’ αυτό έπαιξε ρόλο όχι μόνο ο ιδεολογικοποιημένος μετέωρος διεθνισμός των αριστερών κομμάτων, αλλά και το μεταμοντέρνο ιδεολόγημα περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας που κυριάρχησε στο ύστερο ΠΑΣΟΚ.

Υπενθυμίζουμε ότι από τις πρώτες πράξεις της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν ο νόμος για την απόδοση ιθαγένειας σε μετανάστες, γεγονός που έστειλε το λάθος μήνυμα και τροφοδότησε τις παράνομες ροές. Χρειάστηκε σειρά δραματικών γεγονότων για να αρχίσουν οι βολεμένοι Ελληνες να ξεφεύγουν από τον στρουθοκαμηλισμό, να συνειδητοποιούν ότι η λαθρομετανάστευση έχει και ένα άλλο, καθόλου βολικό πρόσωπο.

Η έλλειψη αποτελεσματικής μεταναστευτικής πολιτικής, σε συνδυασμό με τις στείρες αντιρατσιστικές κορώνες της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, τροφοδότησαν πολιτικά τη σκληροπυρηνική ακροδεξιά. Το κενό που άφησε η πολιτεία έσπευσε να το καλύψει η Χρυσή Αυγή, βάζοντας, βεβαίως, τη δική της σφραγίδα. Στις δημοτικές εκλογές απέσπασε στην Α΄ Αθηνών 5,3%, ενώ οι περιοχές που έχουν κατακλυσθεί από λαθρομετανάστες τής έδωσαν ποσοστά μέχρι και 20%! Το πρόσφατο 7% της Χρυσής Αυγής, λοιπόν, ήταν κεραυνός εν αιθρία μόνο για όσους βλέπουν τις πολιτικοκοινωνικές δυναμικές με τους παραμορφωτικούς φακούς των ιδεολογημάτων τους.[...]

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/05/2012_443805

O δάσκαλός μου στο “Εργαστήρι Δημοσιογραφίας” Κώστας Σοφούλης: Μαΐου 25, 2012

[...] Το πολιτικό σύστημα ισορρόπησε έτσι για πολλά χρόνια με μια τριπολική σχεδόν καθολική συναίνεση: Δημιουργήθηκαν δύο λαϊκίστικα κόμματα εξουσίας (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) με διαφορετική δόση κρατισμού που μοίραζαν υποσχέσεις έναντι ψήφων και μια αριστερά που έριχνε νερό στο μύλο τους πλειοδοτώντας στις προσφορές των δύο κομμάτων εξουσίας, χωρίς όμως να πείθει ότι μπορεί να γίνει κάτοχος του χρυσοφόρου κράτους. Σε όλη αυτή την ιστορία, το σημαντικό είναι καθολική συναίνεση στον κρατισμό ως αναγκαίο εργαλείο του λαϊκισμού. Το σύστημα λειτουργούσε αποτελεσματικά για την πελατεία, όσο είχε ταμείο για να τιμά, έστω και μερικώς, τις υποσχέσεις του. Τα δύο κόμματα εναλλάσσονταν στην εξουσία και η Αριστερά είχε βρει τον ρόλο της ως «ενεργός παράγων» για να ανυψώνεται η πλειοδοσία παροχών συνεχώς και περισσότερο, πέρα από κάθε λογικό όριο. Η συνενοχή στο έγκλημα υπήρξε τέλεια και τον λογαριασμό των πληρώνουμε τώρα.

Μετά, ήλθε το δημοσιονομικό αδιέξοδο του 2009. Τα δύο κόμματα εξουσίας, παρά την προθυμία τους να συνεχίσουν τα ταξίματα (το «άστο για αργότερα» του Καραμανλή και το «λεφτά υπάρχουν» του Παπανδρέου-Κατσέλη) δεν ήταν πια σε θέση να τιμήσουν τις υποσχέσεις τους. Και τότε το σύστημα του λαϊκισμού λειτούργησε με εκπληκτική συνέπεια: Το εκλογικό σώμα μετακινήθηκε μαζικά από τους αναξιόπιστους λαϊκιστές της εξουσίας, στις νέες πλειοδοτούσες παρατάξεις της δεξιάς και αριστεράς (Καμένος και ΣΥΡΙΖΑ). Είναι τόσο βαθειά η κουλτούρα του λαϊκισμού, ώστε παρασύρει στις νέες πηγές υποσχέσεων συγκούδουνο και τον κρατισμό, αναδεικνύοντας τον τελευταίο σε ηγεμονεύουσα οικονομική ιδεολογία. Επομένως, σήμερα βρεθήκαμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε το 1974. Η επισφράγιση της νέας ισορροπίας του συστήματος ήλθε μέσα από την εκλογική νίκη των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων, δηλαδή των δυνάμεων που υπόσχονταν ξανά την επάνοδο στο σύστημα του Κράτους-Αμάλθειας πάσει θυσία.[...]

[...] Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα ο ρόλος της Ιδεολογίας. Καμία λογική ανάλυση της κατάστασης δεν πείθει ποτέ τον πιστό του λαϊκισμού ότι το κράτος μπορεί να μην ταυτίζεται με τον μύθο της αγελάδας/Αμάλθειας που παράγει ατέλειωτες παροχές με μόνη την πίεση των μαλακών μορίων της. Επομένως, ο όγκος των λαϊκιστών/κρατιστών που μετακινήθηκε μαζικά από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να συνέλθει από την πλάνη του με οποιαδήποτε λογική ανάλυση και πειθώ. Θα συνέλθει τότε μόνο όταν ο νέος του Μεσσίας θα βρεθεί σε θέση εξουσίας και θα αποδειχτεί στην πράξη αδύναμος να τιμήσει τις σωτήριες υποσχέσεις του.

  [...]

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=8672

Μιχάλης Μητσός: respect Μαΐου 25, 2012

[...] Το ερώτημα που θέτει ουσιαστικά σήμερα ο Ολάντ – σημειώνει ο ιδρυτής του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» – είναι κατά πόσο μπορεί να βρεθεί μια «αριστερή», μια «σοσιαλιστική», λύση στο ελληνικό πρόβλημα. Μια τέτοια λύση δεν έχει σχέση όμως μ’ αυτά που πρεσβεύει ο Αλέξης Τσίπρας. Αριστερό δεν είναι να ζεις για χρόνια πάνω από τις δυνάμεις σου, κι όταν έλθει η ώρα του λογαριασμού να απαιτείς όχι μόνο να σου δανείζουν, αλλά και να δέχονται τους όρους σου. Αριστερό δεν είναι να καταγγέλλεις, να δημαγωγείς και να εκβιάζεις, δεν είναι να κόβεις γέφυρες και να απομονώνεσαι, αλλά να ακούς, να αναλύεις, να συνθέτεις και να χτίζεις συμμαχίες για το καλό το δικό σου και των άλλων. Η τόλμη μπορεί να είναι αριστερή, το θράσος ποτέ.[.-]

http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4723751

Aνάδελφοι από χαρακτήρα Μαΐου 25, 2012

[...] Με αυτή την έννοια, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το επεισόδιο Τσίπρα στη Γαλλία και ότι ουσιαστικά έφαγε «πόρτα» στην ίδια χώρα και στη Γερμανία, καθώς και τα αρνητικά δημοσιεύματα στο διεθνή τύπο, του κάνουν ζημιά στο εσωτερικό. Είναι πολλοί εκείνοι που παραδέχονται σε αυτή τη φάση το «παλληκαράκι» γιατί τους τα λέει «χύμα και τσουβαλάτα» στην Ευρώπη και ενοχλεί το διεθνές κατεστημένο. Και όσο πληθαίνουν  οι δηλώσεις και οι ενδείξεις ότι για την Ευρώπη ο σεβασμός των δεσμεύσεων του μνημονίου από εμάς αποτελούν κόκκινη γραμμή, τόσο συσπειρώνεται γύρω από τον αρχηγό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, ένα τμήμα του πληθυσμού που φτιάχνεται από την «τζάμπα μαγκιά». Ούτε οι επιθέσεις από μήντια που μέχρι χθες συμμετείχαν ολόψυχα και έχουν μεγάλη ευθύνη για τη δημιουργία του αντιμνημονιακού κλίματος του κάνουν ζημιά, καθώς είναι φανερό ότι η αξιοπιστία τους είναι περιορισμένη.Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά ο Α. Τσίπρας τα αντιλαμβάνεται γι’ αυτό και κλιμακώνει.

Φυσικά, όσο κλιμακώνει και όσο πουλάει τσαμπουκά, τόσο μπαίνει στη γωνία και αν και όταν έλθει η στιγμή να πρέπει να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα, θα πρέπει να το ρίξει στις κολοτούμπες. Οπως ακριβώς έγινε με τον Σαμαρά. Και τότε οι τζάμπα μάγκες που φτιάχνονται με την φραστική αντιπαλότητα θα είναι οι πρώτοι που θα τον εγκαταλείψουν. Οπως θα είναι πάλι οι πρώτοι που θα τον εγκαταλείψουν αν δεν προσαρμοστεί και σφίξουν τα γάλατα, αφού τα λεφτά θα κοπούν. Τα ίδια ισχύουν και με τι επιθέσεις του εναντίον τραπεζών και τραπεζικού συστήματος. Όχι γιατί οι τράπεζες είναι άγιες και το έργο τους θεάρεστο, αλλά γιατί μόνο στην Ελλάδα υπάρχει κόσμος που δεν καταλαβαίνει ότι καμία κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει δίχως τραπεζικό σύστημα. Που θα διέπεται φυσικά από κανόνες.

[...]

http://www.reporter.gr/Απόψεις/Apo-thesews/Άγγελος-Στάγκος/item/201543-Anadelfoi-apo-charakthra

Το Κουτί της Πανδώρας Μαΐου 25, 2012

[...] Όσοι πρεσβεύουν τη συγκρουσιακή στρατηγική επικαλούνται την εθνική κυριαρχία-δημοκρατία. Ευλόγως. Όμως, δεν είναι επίσης αντιδημοκρατικό το 3% της ΟΝΕ να βαστάει σε οιονεί ομηρία τους υπολοίπους, εξ ων άλλοι αδύναμοι που υφίστανται τα απόνερα; (Βλ. πρόσφατη φυγή κεφαλαίων από Πορτογαλία). Οι εταίροι, με τις δικές τους δημοκρατικές διαδικασίες, διαχειρίζονται την κρίση με τον τρόπο τους. Τους εμπνέουμε; Μάλλον τους απορυθμίζουμε-αποξενώνουμε.

Θεωρία χάους: ένα πέταγμα πεταλούδας προκαλεί τυφώνα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Τηρουμένων των αναλογιών, μια ολιγάριθμη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρεθεί να παγιδεύει ολόκληρη την Ευρωζώνη. Μαθημένοι στην κουλτούρα της συνεχούς διαπραγμάτευσης, οι εταίροι μας απεχθάνονται τη μονομέρεια. Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο καλοδεχούμενο ταρακούνημα (που υπενθυμίζει την κοινωνική ασφυξία) και στον ωμό εκβιασμό είναι δυσδιάκριτη αλλά κρίσιμη.

Στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής, μας πιάνει ένα είδος νοσηρής υπερηφάνειας. Είμαστε περιούσιος λαός που ανοίγει τον δρόμο; Καβαλώντας τέτοιο καλάμι, μπορεί να καταλήξουμε κράτος-παρίας, όπου ο «σοσιαλισμός σε μια χώρα» θα συναντά την εθνικιστική διεκδίκηση πετρελαίων (ΑΟΖ). Θα έχουν προχωρήσει χωρίς εμάς. Η Ευρώπη, με βραδείς ρυθμούς, θα αλλάζει ρότα. Χάρη και σε μας. Αλλά όχι για χάρη μας.[.-]

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=15446

Τρείς φορές respect στον Πάνο Θεοδωρίδη… Μαΐου 25, 2012

Τα ποσοστά του Δημοσίου

του Πάνου Θεοδωρίδη

Μικρό το κόμμα, αλλά μεγαλοδείχνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ στις μυλόπετρες των άλλων κομμάτων και ιδίως των «μισητών κομματαρχών» της επικοινωνίας. Ας σημειωθεί πως οι μυλόπετρες άλεθαν όχι μόνο στάρι και καλαμπόκι, αλλά και μπαρούτι (Δημητσάνα, Γραδεμπόρι). Φαίνεται πως οι εντελώς επικεφαλής ή μέσα από συλλογικές διαδικασίες, πράγματα που θα ξεχάσουν αν έρθουν στα πράγματα, εξακοντίζουν μερικές θεωρητικούρες μαγεμένες υπό τη στολή του αριθμητισμού. Με αυτόν το νεολογισμό, προσπαθώ να ερμηνεύσω την τέχνη να πετάς σε ένα διάλογο νούμερα φύρδην μίγδην, προκαλώντας εντυπώσεις. Ενα από τα νούμερα που ακούσαμε, βγαλμένα από τα σπλάχνα του συνδικαλισμού, είναι πως το μνημόνιο γράφει (κακό, κακό μνημόνιο!) να κατεβάσουμε το κράτος στο 32%, ενώ η άλλη, πολυτελής Ευρώπη, το έχει κρατημένο στο 40 και βάλε τοις εκατό. Αρα δεν τηρούνται τα ευρωπαϊκά σταθερότυπα, το μνημόνιο λέει παλαβές υπερβολές, επομένως, βουρ να κρατήσουμε το δημόσιο τομέα στο ποσοστό που του αξίζει.

Ο ελληνικός δημόσιος τομέας διακρίνεται για μια σχιζοφρενή προϊστορία. Ο,τι είναι χειρωνακτικό ή θέλει λογαριασμούς και δουλειά, το κάνουν εργολάβοι, ενώ ό,τι θέλει έλεγχο, αποτίμηση, εγκυκλίους και τήρηση των κανόνων, συν την κατοχή της στρογγυλής σφραγίδας, το κάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ειδικά το προνομιακό σημείο των επαφών με τον πολίτη δεν το παραδίδει κανένας σε ιδιώτες, παρεκτός και είναι για καμιά ληξιαρχική πράξη (μετά τις ελληνοποιήσεις, ακόμη και αυτός ο χώρος θεωρείται προνομία του Δημοσίου). Αρα, υπάρχει ελάχιστο κράτος στον εργάτη που σκάβει μονάχος ένα χαντάκι, και πολύ δημόσιο στην αρμάδα των επιστατών που ελέγχουν τη δουλειά του εργάτη και μετά πάμε για ουζάκια. Αν το μετρήσουν έτσι οι ειδικοί, θα βρουν πως υπάρχει το γραφειοκρατικό Δημόσιο που περιέχει το 90% των υπαλλήλων (αυτό και στο ένα δέκατο να απομείνει, πάλι πολλούς θα διαθέτει) και το Δημόσιο της κατανομής εργασίας και προγραμματισμού, που είναι υποστελεχωμένο και υπάρχει λόγος που θα παραμείνει υποστελεχωμένο. Δε σας το εξηγώ παραπάνω, για έναν απλό λόγο. Οφλάντισα, βαριέστησα.

Αφήστε τα νούμερα και τα μίση. Το Δημόσιο έχει ανάγκες, ενδεχομένως περισσότερες από άλλες χώρες μαθημένες σε κάποια πειθαρχία. Αλλά οι υπάλληλοί του πρέπει να μάθουν πως δε θα είναι αιώνιοι και να σέβονται μόνο τη σύμβασή τους και όχι ένα θεανδρικό όραμα ενός προσωπικού γραφείου με εκτυπωτή που δε δουλεύει επειδή δεν υπάρχουν αναλώσιμα. Σταματήστε να προσλαμβάνετε εργάτες που μετατρέπονται σε «χειριστές φωτοαντιγραφικού» και μετά από ένα χρόνο αποκτούν γραφείο σε μια υποδιεύθυνση και αργότερα, τους δίνουν και δουλίτσα. Αυτές τις μπαγαποντιές κόψτε, τις ντυμένες με βαθιές κοινωνικές ανάγκες και αύριο όλα θα είναι καλύτερα. Τουλάχιστον θα χειροτερεύουν υπό κάποιο στοιχειώδη έλεγχο.  

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=139475