jump to navigation

O_τσόα! Ιουνίου 18, 2014

Posted by J.McManus in Παραθλητικά:.
add a comment

BqXKNuJCIAAfZCB

«24» Season 09 episode 08 Ιουνίου 17, 2014

Posted by J.McManus in Τηλεοπτικά δρώμενα.
add a comment

vlcsnap-2014-06-17-20h16m37s254vlcsnap-2014-06-17-10h35m00s7

Βραζιλία-Γερμανία ο ένας ημιτελικός/Αργεντινή-Ολλανδία ο άλλος. Έληξε! Ιουνίου 16, 2014

Posted by J.McManus in Παραθλητικά:.
add a comment

10481929_285499224969252_5998123907121360502_nΔυό στοιχήματα γιά ζευγάρι Τελικού: Γερμανία-Αργεντινή και Γερμανία-Ολλανδία...mundial2014

>>> του Δημήτρη Χαντζόπουλου: Ιουνίου 16, 2014

Posted by J.McManus in Αγαπημένοι Γελοιογράφοι.
add a comment

140615a

Jesus was also a Capricorn … Ιουνίου 16, 2014

Posted by J.McManus in Παραθλητικά:.
add a comment

BqM_FEQIYAAkhnC

Στη χώρα που υπάρχει του Ρονάλντο η αύρα, τα βλέπω όλα μαύρα… Ιουνίου 15, 2014

Posted by J.McManus in Παραθλητικά:.
add a comment

0BD7E7F4ACDF23CFAA328FD7F44EFEF4

>>> του Ηλία Μακρή: Ιουνίου 14, 2014

Posted by J.McManus in Αγαπημένοι Γελοιογράφοι.
add a comment

makrsav-thumb-large

>>> του Ανδρέα Πετρουλάκη: Ιουνίου 14, 2014

Posted by J.McManus in Αγαπημένοι Γελοιογράφοι.
add a comment

petrsav-thumb-large

Πανσέληνος… Ιουνίου 13, 2014

Posted by J.McManus in Αγαπημένοι Γελοιογράφοι.
add a comment

makris13062014-thumb-large

Κ α ν α π ε δ ά τ ο Ιουνίου 13, 2014

Posted by J.McManus in Παραθλητικά:.
add a comment

worlbrazilcup28worlbrazilcup7worlbrazilcup9worlbrazilcup18

Μπορεί να απείχαν χιλιάδες χιλιόμετρα από την Κορίνθιανς Αρίνα στη Βραζιλία, όμως οι βερολινέζοι φίλαθλοι συγκεντρώθηκαν στο Alte Foersterei στάδιο όπου καθήμενοι σε καναπέδες απόλαυσαν την αναμέτρηση Βραζιλίας και Κροατίας. Η ποδοσφαιρική ένωση του Βερολίνου έχει προσκαλέσει τους φιλάθλους να φέρουν τους δικούς τους καναπέδες στο στάδιο προκειμένου να παρακολουθήσουν τα παιχνίδια σε μια γιγάντια οθόνη.

Masturbation Goes Cloud (Mόνο στο ηρωϊκόν Χαλάνδριον μπορούσε ν’ αναρτηθεί τέτοια μαλακία…) Ιουνίου 12, 2014

Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες, Κοπυπαστάδα.
add a comment

ska

 

[...]

«Εξω οι μπάτσοι από τις φαβέλες»

 

ΕΥΤΥΧΩΣ που βρέθηκε το «σκ… στις φανέλες, στηρίζουμε φαβέλες» να γεμίσει τον χρόνο πριν ξεκινήσουν οι αγώνες του Μουντιάλ στη Βραζιλία. Το γράφουν στους τοίχους οι Έλληνες αγωνιστές και νιώθουν ότι από τα γκέτο της Φιλοθέης και του Μετς έκαναν το επαναστατικό τους καθήκον απέναντι στους φαβέλους της ποδοσφαιρομάνας.

 

Τώρα αν πρέπει να μη βλέπουμε το Μουντιάλ επειδή η Βραζιλία έχει γκέτο με φτωχούς δεν πρέπει να βλέπουμε και το Ρολάν Γκαρός αφού το Παρίσι έχει το Κλισί.

 

ΟΙ ΦΑΒΕΛΕΣ δεν είναι αντιεξουσιαστικά στέκια. Είναι συνοικίες φτωχών εσωτερικών μεταναστών που δημιουργήθηκαν για να υπάρχει φτηνό υπηρετικό προσωπικό. Είναι ο λόγος που όπου υπάρχει μια ακριβή περιοχή υπάρχει και μια φαβέλα παραδίπλα, ώστε οι υπηρέτες των σπιτιών να μη χρειάζεται να παίρνουν μέσα μεταφοράς για να πάνε στις δουλειές τους. Στις φαβέλες υπάρχει μεγάλη εγκληματικότητα, που ως συνήθως με τα γκέτο αφορά τους κατοίκους τους. Στις ειδήσεις του Channel 4 μία ακτιβίστρια φαβέλας έλεγε ότι με το Μουντιάλ η αστυνομία εμφανίστηκε να περιπολεί στην περιοχή, αλλά μετά τους αγώνες η ανησυχία είναι ότι θα σταματήσει να το κάνει. Μάλλον ξενέρωμα για τα δικά μας επαναστατάκια που θα την ήθελαν να φωνάζει «έξω οι μπάτσοι από τις φαβέλες». Τέλος να πω ότι επειδή έχω πάει στο Ρίο τρεις φορές, ο κίνδυνος να βρεθεί κανένας σε φαβέλα είναι μηδενικός. Από τη φύση τους που είναι χτισμένες σε πλαγιές λόφων με έναν κεντρικό δρόμο πρόσβασης είναι αδύνατον να μπεις σε φαβέλα κατά λάθος.

 

Και τέτοια λάθη δεν γίνονται αφού στην είσοδο υπάρχει ένοπλος φρουρός που άμα δει ότι είσαι τουρίστας, σου απαγορεύει την είσοδο. Δεν ξέρω κανέναν που να έχει μπει σε φαβέλα. Η μόνη εσωτερική εικόνα που έχω είναι από ένα πενταθέσιο ελικοπτεράκι, που μπορεί να σε κάνει τον γύρο του Cristo Redentor στο Corcovado, που στους γύρω λόφους υπάρχουν φαβέλες. [...]

***

http://www.sportday.gr/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F/42577/%CE%9C%CE%B5-%CF%86%CF%84%CF%89%CF%87%CF%8C-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%85%CE%B1%CE%BB%CF%8C-%CE%BB%CE%AD%CF%89-%CE%B5%CE%B3%CF%8E-

 

Τα μουντιάλ της ζωής μου. Ιουνίου 2, 2014

Posted by J.McManus in Παραθλητικά:.
11 comments

Όλοι οι άρρενες της γενιάς μου έχουν συνδέσει τις μακρινές τους θύμησες από το πρώτο Μουντιάλ του Μεξικού, αυτό του 1970 και την είσοδο της ασπρόμαυρης τηλοψίας, εν μέσω της δικτατορίας, στην καθημερινότητά μας.

Όχι όμως κι εγώ. Γιατί το καλοκαιράκι του 1966 μ΄είχε πάρει η μάνα μου ν’ επισκευθούμε τον πατέρα μου, σ΄ένα μικρό διάλειμμα της ταξειδιάρικης ναυτοσύνης του στο λιμάνι του Southampton. Κι εκεί μέσα στην καμπίνα, σε μιά μικρή τηλεορασούλα, Έλληνες καπεταναίοι και μηχανικοί έβλεπαν γιά πρώτη φορά ποδόσφαιρο μέσα από τη μικρή οθόνη και παρακολουθούσαν γεμάτοι δέςο το περίφημο τελικό του 1966 και το αν η μπάλλα πέρασε τη γραμμή στο σουτ του Γερμαναρά… Βλέπετε οι μνήμες του Β΄Παγκοσμίου ήσαν ακόμα νωπές, μιάς και οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη είχαν ακόμα ζώσες αναμνήσεις, όπως η γενιά του πατρός μου.

1964_Corgi_Aston_Martin_DB5

 

Μπορεί όλο το ναυτοπλήρωμα να΄χε το μάτι του στραμμένο σε μικρή οθόνη, όχι όμως κι ο υποφαινόμενος Μανωλάκης που ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει τι σκατά είναι αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο των Εθνών. Εγώ αντιθέτως την είχα καταβρεί μ΄ένα άρτι αφιχθέν δώρο, ένα matchbox κουρσάκι, την μινιατούρα της πρώτης Aston Martin του κινηματογραφικού πράκτορα 007. Εντάξει, έρριχνα που-και-που μερικές κλεφτιές ματιές στα τεκταινόμενα όταν με ξεσήκωναν οι φωνές των παρευρισκόμενων μεγαλυτέρων, αλλά σ’ αυτή την επτάχρονη φάση της ζωής μου, ήμουν μπρούμητα κάτω στη μοκέττα και το μυαλό μου ήταν στο ολοκαίνουργιο γυαλιστερό ασημί αυτοκινητάκι. Απ όλη αυτή την περιπέτεια μου΄μεινε ένα συλλεκτικό πρόγραμμα του εν λόγω Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπου πολύ αργότερα ανακάλυψα την αξία του.

$_35

Και φθάνουμε στο πολυθρύλητο και χιλιοδοξασμένο «Μουντιάλ» του Μεξικού, όπου εδώ καθιερώθηκε ο ισπανόφωνος όρος και μας έμεινε γιά πάντα, αντί του κλασσικού World Cup. Ένα Μουντιάλ όπου παραλίγο να συμμετέχει κι η Εθνική μας, ίσως το λαμπρότερο από πλευράς ονομάτων αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του πτωχού -πλην τίμιου (sic)- ελλαδικού φουτμπώλ: μιά dream team με Δομάζους, Σιδέρηδες, Παπαϊώννου, Κούδες κλπ
Ας όψεται ο αθλητικός μύθος που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά γιά τον περιβόητο τσακωμό του Δομάζου με τον προπονητή της Εθνικής, τον συγχωρεμένο Νταν Γεωργιάδη. Μεγάλωσα με τον Δομάζο, αλλά με τον Νταν Γεωργιάδη ο Πανιώνιος κατέκτησε το πρώτο του Κύπελλο στο Καραϊσκάκη. Ήμουν μέσα, άρτι αλλαξοπιστήσας. Οι περισσότεροι νορμάλ άνθρωποι του πλανήτη: αλλάζουν Κόμματα κι ουχί ομάδες, εγώ σαν ανάποδος χαρακτήρας που μαι έπραξα τ’ ακριβώς αντίθετο. Κι έτσι πήγαν στράφι οι καταπληκτικές εμφανίσεις μας και οι νίκες μας εις βάρος Ελβετών και Πορτογάλων του Εουσέμπιο. Ανθ΄ημών η Ρουμανία το λοιπόν.

Το Μουντιάλ του Μεξικού με βρίσκει μαθητή του δημοτικού στο Κολλέγιο Αθηνών, όπου και είναι το μόνιμο θέμα συζήτησης στην τραπεζαρία κατά την διάρκεια του μεσημβρινού γεύματος ανάμεσα σε καθηγητές και μεγαλύτερους μαθητές. Η βαρειά σαν έπιπλο με την ξύλινη επένδυση Τelefunken με βρήκε να παρακολουθώ γιά πρώτη φορά, εν γνώσει μου πλέον, ποδοσφαιρικό αγώνα παγκοσμίου κυπέλλου: με την αναμέτρηση Βραζιλίας-Αγγλίας (1-0) και να γίνεται αυτομάτως παιδικός μου ήρωας η περίεργη φάτσα του λευκού Τοστάο, αντί του μαύρου διαμαντιού, του ξακουστού Πελέ. Βέβαια κι ο Άγγλος τερματοφύλακας με τα γιαπωνέζικα χαρακτηριστικά, ο Γκόρντον Μπανκς, είχε την τιμητική του.
Πέραν από τον μεγάλο τελικό και την τεσσάρα της Σελεσάο, αυτό το Μουντιάλ θα μείνει στην ιστορία γιά την αυταπάρνηση των Γερμανών με τους μπανταρισμένους ώμους, τον προημιτελικό: Δυτική Γερμανία-Αγγλία: 3-2 και τ’ ομορφότερο ημιτελικό της ιστορίας: Ιταλία-Δυτική Γερμανία: 1-1, παρ: 4-3

αρχείο λήψης

Τι άλλο μας απέμεινε σαν ανάμνηση αυτού του Μουντιάλ; Το μεγάλο special edition κουτί του subbuteo με τις τρείς φιναλίστ μέσα: Βραζιλία, Ιταλία και Δυτική Γερμανία.

1974, Μόναχο. Μαθητής του Γυμνασίου πιά και με πλήρη εμπειρία τηλεοπτικών αγώνων, όπου η φωνή του Διακογιάννη είχε καταντήσει πιό γνώριμη και προσφιλής εντός της οικίας μας, απ΄αυτή του ναυτικού πατρός μου. Είχε μεσολαβήσει το Γουέμπλεϋ το 1971, οι Σαββατιάτικοι μαγνητοσκοπημένοι αγώνες του match of the day της Ινγκλατέρας, η περίφημη τριετία του Ajax και η άνοδος της διάδοχης κατάστασης της Bayern του Μονάχου στο τότες Κύπελλο Πρωταθλητριών καθώς και οι ετήσιοι Τελικοί Κυπέλλου Αγγλίας. Από μπάλλα στην τηλεόραση, τόπι ως ζωντανό παιχνίδι σε σχολικά γήπεδα και αυλές με φίλους/συμμαθητές έως την προσομοίωση ποδοσφαιρικών αγώνων στο tip-kick, στο subbuteo και στη θρυλική λαϊκή «κοκορετσάδα», να φαν’ κι οι κότες. Μέχρι «μπάλλα» με καπάκια μπύρας και σχολικές τσάντες γιά τέρματα στην πλατεία Δούρου στο Χαλάνδρι, μετά την αποβίβαση από το σχολικό λεωφορείο. Πιό πολύ μπάλλα, πεθαίνες λέμε…

Τι μας έμεινε από το Μουντιάλ της Γερμανίας, πέραν από το Ολλανδικό κλάμμα στο φινάλε γιά την χαμένη ομάδα του αγαπημένου Κρόϊφ; Οι «αγώνες» στο subbuteo, ενδιάμεσα των κανονικών αναμετρήσεων, το Γιουγκοσλαβία (του Μπάγιεβιτς)-Ζαϊρ: 9-0 κι ο περιβόητος Πολωνός Λάτο, με το Νο.16 στην πλάτη, όπου έκανα μιά ειδική παραγγελία στη μακαρίτισσα γιαγιά μου να μου ράψει ένα «δεκάξι» σε μιά αθλητική φανέλλα του Κολλεγίου. Απροπό, η Πολωνία τερμάτισε τρίτη σ’ εκείνο το Μουντιάλ.

Subbuteo 02

1978, Αργεντινή. Τέλος πλέον οι Σχολικές υποχρεώσεις και το καλοκαίρι του Μουντιάλ με βρίσκει να βολοδέρνω στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας μετά την αποτυχία στις Πανελλήνιες των ΑΕΙ. Σύμπτωση μεγάλη ότι ο πατέρας μου ταξίδευε ήδη στις θάλασσες της Αργεντινής, όπου κληρονμήσα και μιά σημαιούλα με το γαλανόλευκο σήμα της διοργάνωσης. Την έβλεπαν οι φίλοι μου κρεμασμένη στο παιδικό δωμάτιο κι έβριζαν τον Βιντέλα και την δικτατορία του. Ζούσαμε μέρες ούλτρα «Μεταπολίτευσης» αφού. Η αγαπητή Ολλανδία είχε πάλι την ατυχία να πέσει μπροστά σε οικοδέσποινα στον μεγάλο Τελικό και φυσικά πάλι να ηττηθεί. Το περιβόητο Αργεντινή-Περού: 6-0 θ΄αναγκάσει έκτοτε τους διοργανωτές της FIFA να αγνοήσουν τις τηλεοπτικές ανάγκες και να καθορίζουν την έναρξη των τελευταίων αγώνων σε φάση Ομίλων, στην αυτήν ώρα έναρξης. Άοσμο, άχρωμο, άγευστο Μουντιάλ εν ολίγοις.

Screenshot - 2_6_2014 , 2_42_53 μμ

1982, Ισπανία. Εικοσιδύο μήνες στρατιωτικής θητείας. Το Μουντιάλ΄82 με βρίσκει με μετάθεση από τη Ρόδο, σε μιά Μονάδα Επιστράτευσης (75ΜΕ) στο Μεγάλο Πεύκο (Νέα Πέραμος). Η τηλεόραση από το δωμάτιο του διοικητή έβγαινε στον μεγάλο διάδρομο και το κλιμακοστάσιο του διοικητηρίου μετατρεπόταν κάθε απόγευμα και βράδυ σε κερκίδα ποδοσφαιρικού γηπέδου από τα φανταράκια. Είδα όλα τα ματς, είτε ως φαντάρος εν υπηρεσία, είτε ως αδειούχος.
Όλα
Όχι όλα βέβαια. Ένας ηλίθιος γραφιάς φρόντισε την ημέρα του Τελικού μεταξύ της Ιταλίας-Δ.Γερμανίας: 3-1 να με βάλει σκοπιά στην πύλη. Σ΄οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία θα την κοπανούσα, αλλά δεν μπορούσες ν΄αφήσεις και την πύλη σταρτοπέδου αφύλακτη. Ουδείς ήθελε ν΄αλλάξει την υπηρεσία μου και να του κάνω εγώ μεταμεσονύχτιο «γερμανικό νούμερο», ούτε ο πιό μπούλης Ι4 που δεν γνώριζε τι περιέχει μιά μπάλλα ποδοσφαίρου μέσα: αέρα ή άχυρα. ΟΛΟΙ τους ήθελαν να δουν το ματς. Και δυστυχώς τότες δεν υπήρχαν κι αθλητικά ραδιόφωνα να μετριάσουν τη θλίψη κι απογοήτευσή μου. Ο μοναδικός Τελικός που δεν έχω παρακολουθήσει ζωντανά στη ζωή μου.

Τι μας έμεινε από την Ισπανία; Η πρόκριση από τους Ομίλους της μετέπειτα κατόχου Ιταλίας με τρείς ισοπαλίες κι ένας άλλος συγκλονιστικός ημιτελικός με το δράμα Μπατιστόν στο φινάλε: μεταξύ Δ.Γερμανίας-Γαλλίας: 3-3 (8-7 στα πέναλτυ)
Βραζιλίες, Αγγλίες, Αργεντινές, Ισπανίες κλπ «αγαπημένες» ομάδες, πήγαν ως συνήθως άκλαφτες…
Αλλά όταν το Παγκόσμιο Κύπελλο ΔΕΝ το κατακτά η «γηπεδούχος» ομάς, είναι πάντα ενδιαφέρον. Κι από το 1970 είχαμε να δούμε μιά τέτοια εξέλιξη. 1966-74-78, επικράτησαν οι οικοδεσπότες, το απόλυτο ξενέρωμα δηλαδής.

***

Μεξικό 1986, αλλού στην Νότιο Αμερική ήταν να γίνει, στο Μεξικό έγινε τελικά. Δεύτερη διοργάνωση εκεί, αλλά ουδεμία σχέση με την πρώτη. Φυσικά ΟΛΗ ο θεσμός συμπυκνώτεται μέσα από δύο φάσεις αλησμόνητες: το «χέρι του Θεού» κι η «τρίπλα-γκολ του Αιώνα», αμφότερες με πρωταγωνιστή τον μεγάλο Μαραντόνα. Ήταν τα πρώτα χρόνια της επιχειρηματικής μου δραστηριότητας με τ’ άνοιγμα του μαγαζιού στο κέντρο της Αθήνας και δεν έδωσα και πολύ σημασία στα ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα μιάς κι είχα άλλες αγωνίες εκείνη την εποχή…
Ήταν πάντως ένα πολύ ανοιχτό μουντιάλ, με μεγάλα σκορ και πολλά γκολ: Δανία-Ουρουγουάη: 6-1, ΕΣΣΔ-Ουγγαρία: 6-0, Ισπανία-Δανία: 5-1 και τρείς στους τέσσερεις αγώνες των προημιτελικών να κρίνονται στην διαδικασία των πέναλτυ.
Ο Μαραντόνα επισκίασε τα πάντα το 1986 και πάμε γι΄άλλα….

1990, Ιταλία. Το μαγαζί είχε στεριώσει πλέον κι ακολουθούσε την πορεία του κι εγώ περνάω σε μιά φάση παλιμπαιδισμού. Πρώτο Μουντιάλ όπου μαζεύω τ΄αυτοκόλλητα της Panini και συμπληρώνω ομάδες και σκορ: καλλιτεχνικά με λέτρα-σετ. Τι σας λέω τώρα… Ευτυχώς που οι οικοδεσπότες δεν είχαν βλέψεις Τίτλου κι αρκέστηκαν στην επικράτηση στον Μικρό Τελικό. Ο πιό άνοστος Μεγάλος Τελικός όπου οι ΔυτικοΓερμανοί κερδίζουν την ομάδα του Μαραντόνα μ΄ένα κουκουρούκου πέναλτυ. Στα πέναλτυ κρίθηκαν και οι δύο ημιτελικοί, όπου οι Ναπολιτάνοι, έπαθαν κοκομπλόκο και δεν ήξεραν ποιά ομάδα να υποστηρίξουν: αυτή της πατρίδας τους ή του επίγειου θεού τους Ντόνα-Μαντόνα-Μαρανδόνα!
Άλλο ένα άνοστο Μουντιάλ που μας άφησε στυφή γεύση.

panini-world-cup-sticker-albums-italy-1990

Και φτάνουμε στο 1994 στις Η.Π.Α. και σε μία από τις χειρότερες διοργανώσεις της Ιστορίας. Της Ιστορίας όπου δυστυχώς αποτελέσαμε κι εμείς μέρος της (sic) με το περιβόητο 4-4-2 του Αλκέτα, την «δεκάρα» στο κεφάλι δηλαδής: τα μηδέν γκόλ ενεργητικό και τις σκηνές του Παναγούλια στ΄αποδυτήρια («Βάλτε ένα γκολ ρεεε, τι σας ζητάω ρεεεε, ένα γκολ….») όπου αντιγράφησαν πετυχημένα σε χιουμοριστική αθλητική Βρετανική ταινία. Θες η διαφορά ώρας όπου γιά τηλεοπτικούς λόγους έβαζαν τους έρμους τους ποδοσφαιριστές ν΄αγωνίζονται κάτω από απάνθρωπες συνθήκες μέσα σ’ αφόρητη ζέστη και υγρασία, θέλεις η παντελώς άγνοια των θεατών από τα τεκταινόμενα εντός του αγωνιστικού χώρου, τ΄ όλον θέαμα (;) αποτέλεσε το απόλυτο ξενέρωμα. Κι ο Μεγάλος Τελικός όπου κρίθηκε στα πέναλτυ, την κορωνίδα του ξενερουά. Ηell_as με τα όλα της!

* Τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες υγρασίας και ζέστης με την διαφορά ώρας, θα συναντήσουμε και σε 10 μέρες στα γήπεδα της Βραζιλίας. Ίδωμεν, αλλά διατηρώ ένα κακό προαίσθημα γιά την επιτυχία της φετεινής διοργάνωσης, με την κοινωνία αντίθετη συν τοις άλλοις και τη μεγάλη έξαρση της εγκληματικότητας πέριξ των φαβελών.

Γαλλία, 1998. Νικήτρα η διοργανώτρια. Καταλάβατε τα πάντα και να μην είχατε δεί ούτε ένα ματς. Όσο άξια και να΄ταν η νέα κάτοχος του τροπαίου βέβαια. Αγαπημένος ήρωας ο συνωνόματος και συμακρυμάλης Γάλλος επιθετικός Μανουέλ Πετί.
Στα 1998, είχα ήδη αποχωρήσει από τον παλιό Rock FM, αλλά ο φίλος Θοδωρής Μανίκας όπου συνέχιζε υπό τη νέα ιδιοκτησία και τη νέα διεύθυνση (Φίλιππου Πετρίδη) -ο μουσικός παραγωγός που΄κανε γνωστή και δημοφιλή την reggae στην Ελλάδα- ένεκα ακριβώς της παρουσίας της εθνικής ομάδας της Τζαμάϊκα στα τελικά, αποφάσισε να κάνει ένα ραδιοφωνικό παιχνίδι ανάμεσα στους ακροατές του σταθμού, όπου κάθε ένας «χρεωνόταν» μιά ομάδα της αρεσκείας του και την επόμενη μέρα σχολίαζε τον αγώνα της ζωντανά από τα ερτζιανά. Ουδείς ήθελε την Σκωτία φυσικά και την ανέλαβα εγώ, ως ακροατής πλέον, κι ουχί ως μουσικός παραγωγός. Πλάκα είχε η όλη φάση.
Αξέχαστη θα μας μείνει εκείνη η «τρίπλα χωρίς την μπάλλα-πήδημα λαγού» ενός Μεξικάνου ποδοσφαιριστή, του Μπλάνκο.

Από τους 4 ομίλους και τις 16 ομάδες του 1970 (ένα Μουντιάλ που ‘μοιαζε τότες σαν το σημερινό Euro), φθάσαμε αισίως στην Γαλλία του 1998 και τους 8 ομίλους με τις 32 ομάδες στα Τελικά. Στο μεσοδιάστημα είχαμε την φάση των 24 ομάδων (6 όμιλοι) και τα διάφορα ημίμετρα με προκρίσεις των «καλύτερων τρίτων»…. Το Μουντιάλ είχε γίνει πλέον μεγάλη μπίζνα και αφορούσε όλο τον πλανήτη, κι όχι μόνο Ευρώπη και Λατινική Αμερική.

***

2002 και Μουντιάλ Ιαπωνίας/Κορέας. Και πάλι περίεργες πρωϊνές τηλεοπτικές ώρες μεταδόσεων με διάφορες αλχημείες στον υπολογιστή του μαγαζιού (με «προγράμματα» τηλεόρασης) μιάς και δεν είχε μπεί ακόμα γερά το live streaming στη ζωή μας. Δυστυχώς η περιοχή κάτω του Λυκαβηττού και η έλλειψη κεραίας, δεν βοηθούσε τη λήψη καθαρής εικόνας… Ό,τι είδα στο μαγαζί, το΄δα μέσα στα «χιόνια»… Σπρώξιμο χοντρό από τα κοράκια της μίας εκ των δύο γηπεδούχων (της αντιπαθητικής Κορέας) και πληθώρα διαιτητικών λαθών και σφαγές στο γόνατο (διάβαζε Ισπανίας).
Το Βραζιλία-Αγγλία: 2-1 ξύπνησε θύμησες της πρώτης-πρώτης μου τηλεοπτικής εικόνας, ενώ η «γειτονική, φίλη και σύμμαχος» Τουρκία μας έγινε συμπαθής ελέω μπάλλας.
Η Βραζιλία κότσαρε άλλο ένα άστρο στη πρασινοκίτρινη φανέλλα της και μεγάλωσε τον ήδη παραφουκωμένο μύθο της!
Εις άλλα με υγεία, δεν θα μας λείψει αυτή η διοργάνωση.

Το 1972, έψανχα παιδάκια στην Ιαπωνία γιά να παίξω τόπι, ουδείς ασχολείτο με το άθλημα, κι αναγκάστηκα να μάθω baseball σε ηλικία 13 χρονών. Το 2002, μετά 30 έτη διοργάνωνε Μουντιάλ, αποκτούσε πλέον πληθώρα ποδοσφαιρικών γηπέδων και αξιόλογο πρωτάθλημα που το΄χουμε και στα σημερινά κουπόνια του Στοιχήματος και σε λίγες μέρες θα τους (ξανα)βρούμε μπροστά μας!

***

2006 στην Γερμανία και ξυπνάνε μνήμες 1974. Με δύο κουβέντες: «όχι πάλι αυτοί». Το 2004 είχε προηγηθεί η κατάκτηση του Εuro από την Εθνική μας και πιό ενδιαφέρον γιά μας ήταν το 2005 η γενική πρόβα Μουντιάλ: το Confederation Cup, όπου κάναμε την πλάκα μας με Βραζιλίες και Ιαπωνίες, χάνοντας πανηγυρικά μεν, αλλά μ΄ένα χαμόγελο στα χείλη δε! Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 ήταν και η μοναδική μεγάλη διοργάνωση όπου δεν συμμετείχε η Hellas της εποχής Ρεχάγκελ.
Τι μας έμεινε απ όλη την διοργάνωση; Η κουτουλιά του Ζιντάν, τι άλλο!;
Η Ινγκλατέρα πάλι πήγε με φιλοδοξίες στα Αγγλικά γήπεδα, και πάλι τίποτα δεν έκανε. Αποκλείστηκε από την Πορτογαλία με την συνήθη και προσφιλή της διαδικασία/κατάρα των πέναλτυς.
Μιά τρύπα και πάλι στο νερό δηλαδής.

2010. Νότιος Αφρική κι οι βουβουζέλες αντηχούν ακόμα μέσα στ΄αυτιά μας! Τι να σας πω και τι να σας γράψω τώρα; Όλοι τα ζήσαμε και τα βιώσαμε μέσα από τα social media. Εspaña Olè!

Καλή τηλεθέαση/διασκέδαση στο προσεχές Μουντιάλ, αν και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου!

«Ό,τι Λάμπη είναι χρυσός» Δεκεμβρίου 10, 2013

Posted by J.McManus in Κουλτούρα να φύγουμε!.
4 comments

στη αιώνια μνήμη του Μίμη Βασιλόπουλου

«Κορίτσια, σήμερα που΄χει κύμα στο Μελόϊ θα πάμε στη Λάμπη, ετοιμαστείτε, σε μισή ώρα φεύγουμε…»

Τους το πέταξα έτσι ωμά, κοφτά, προστακτικά, δίχως μου-σου-τού, να το σκεφθούνε και ν’ αποφασίσουν με δημοκρατικές διαδικασίες. Στη βράση κολλάει το σίδερο άλλωστε… Τις άφησα εμβρόνητες να με κοιτάζουν σα χαμένες και χώθηκα μέσα στο self-service του Camping-Flowers της Πάτμου, ενός από τα πιό οργανωμένα της νησιωτικής Ελλάδας και πιστέψτε_με έχω παραθερίσει σ’ αρκετά.

Σήμερα ειδικά παρήγγειλα αυγά με μπέϊκον. Δεν το συνηθίζω. Γιά πρωϊνό αρκούμαι μόνο σε χυμό και καφέ, άντε και καμμιά γιαούρτι με φρούτα. Αλλά ήθελα να το τρενάρω το πράμμα γιά να το δουλέψουν στο μυαλό τους κι αποφάσισα να καθυστερήσω με τ’ αυγά… Εδώ και μιά βδομάδα την είχα κελάρει αυτή τη τρελλοπαρέα των τριών Ελληνίδων που΄παιζαν κάθε βράδυ μπιρίμπα ή σκράμπλ (σπανίζουν οι τουρίστριες στην Πάτμο άλλωστε, πέφτει μακρυά με το παπόρι) αλλά δεν ήξερα πως να τις προσεγγίσω… Δεν έχω και την ανάλογη πείρα με τις Ελληνίδες βλέπεις… Φάγαμε τα νειάτα μας εδώ και 20 χρόνια, προσφέροντας θυσίες στον βωμό της «αγνώστου Σκανδιναβής» σε Μυκόνους και Αντιπαράρους και τώρα πλέον στα τριάντα-φεύγα, αποφάσισα να κουλάρω λίγο σ’ ένα ήσυχο κι ήρεμο περιβάλλον. Να σου πω και τη μαύρη αλήθεια, βαρέθηκα να σκέφτομαι ελληνικά και να μιλάω αγγλικά κάθε καλοκαίρι. Δεν συνέτρεχε πλέον κι ουδείς λόγος. Μέσα σ’ αυτά τα 20 χρόνια της Μεταπολίτευσης οι Ελληνίδες είχαν μεταμορφωθεί, ήσαν πανέμορφες πιά, ουδεμία σχέση με τις μυστακοφόρες ΚΝίτισες των seventies με τα ταγάρια… Οι Βόρειες επιτέλεσαν το θεόπνευστο έργο τους στην πρώτη μας σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, αλλά μπάστα πλέον. Πάμε γι΄αλλά. Καιρός να νοικοκυρευθούμε αν με νοείς…

Είχα τη φαεινή ιδέα φέτος να κουβαλήσω και τ΄αμάξι στο νησί κι έδεσε το κόλπο ταμάμ. Μεγάλο έξοδο με το φέρρυ, αλλά το κάλυψε ένα νικηφόρο δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ την άνοιξη. Πέρυσι που πρωτόρθα στο νησί της Πάτμου, ξεσηκωμένος από τη παρέα του Χαλανδρίου, τ΄όλον περιβάλλον μακρυά από τη Κυκλαδίτικη ξεραΐλα που’χα φάει στη μάπα τόσα χρόνια, με μάγεψε, ειλικρινά… Οι περισσότεροι φίλοι ονειρεύονται πλέον ν’ αγοράσουν ένα κομμάτι γης και να χτίσουν σπίτια εδώ στα πέριξ, ανάμεσα στη Σκάλα και το Μελόϊ. Μιά συνάδελφος έστησε ήδη μαγαζί… Αλλά εγώ δεν είμαι άνθρωπος που ριζώνω εύκολα σ ένα μέρος τα καλοκαίρια…

Βγήκα και κάθησα δίπλα τους. Η ξαφνική πρότασή μου είχε διακόψει την πρωϊνή μπιρίμπα στη μέση…

«Είναι κρίμας να χάσετε το σημερινό μπάνιο! Στη Λάμπη η θάλασσα είναι λάδι…. Θα φάμε το πρωϊνό μας και θα ξεκινήσουμε σε λίγο με τ΄αμάξι…»

«Να πάρουμε σάντουϊτς ή φαγητά μαζί μας;» Ρώτησε η μεγαλύτερη της παρέας, η γεματούλα!

«Μην ανησυχείς καλή μου! Έχει μιά από τις καλύτερες ψαροταβέρνες εκεί πέρα…θα φάτε το ωραιότερο ψάρι της ζωής…και θα τρελλαθείτε να μαζεύετε τα ονομαστά βότσαλα της Λάμπης, αν έχουν μείνει τίποτις φέτος….χαχαχα»

«Χρόνια είχα ν΄ακούσω τη προσφώνηση “καλή μου”» πετάχθηκε η ξανθούλα με τις μπούκλες και τα μαλλιά αγγέλου. «Μου την έλεγε ο συγχωρεμένος ο παππούς μου από τον Πόντο!»

«Μπα;» της απάντησα γελώντας…

Ο πάγος είχε ήδη λειώσει. Παρά τον αγέρα, σαραντάρι χτυπούσε και σήμερα η θερμοκρασία, λογικό ήτο να θερμανθεί αμέσως το κλίμα… Έτρωγα τ΄αυγά μου με βουλιμία. Ήθελα να βρεθούμε μιά ώρα αρχίτερα μέσα στο Suzuki μπας και το μετανοίωσουν. Αλλά τις έκοψα ενθουσιασμένες. Μάζεψαν τα τραπουλόχαρτα της μπιρίμπας και οι δύο πήγαν στη σκηνή τους γιά ν’ ετοιμαστούν. Ξέμεινε στο πάγκο του ρεστωράν του κάμπινγκ η (φαινομενικά) νεότερη της παρέας με το θλιμμένο βλέμμα. Είχε δίπλα της ένα βιβλίο ενός μανιοκαταθλιπτικού gay συγγραφέα με ιστορικό αυτοκτονιών στο σόϊ του. Αυτή μάλλον θα πρέπει να την διαγράψω από τώρα. Και λιγομίλητη είναι και έχουμε και τη μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας… Μάλλον δεν θα ταιριάζουμε και στα γούστα μας…. Θα πρέπει να επικεντρωθώ στις άλλες δύο, στην γεματούλα και την ξανθούλα….

Συνήθως οι τουρίστριες ερχόντουσαν δυό-δυό στην Ελλάδα γιά διακοπές. Σαν το γνωστό τραγούδι του Σαββόπουλου. Σπάνια έβλεπες «τρίο». Τα επαγγελματικά καμάκια των νησιών την έπεφταν πάντα στη λιγότερη όμορφη γιά να τονίσουν τον εγωϊσμό και την αυτοπεποίθησή της αφού πρώτα τις ρώταγαν το κλασσικό: «πόσο θ’ έμεναν στο νησί;» Δεν ενδιαφερόντουσαν γιά σχέση, ούτε καν εβδομάδος. Μόνο να πηδήξουν και να το τσεκάρουν στο τεφτέρι τους, σαν πιλότοι του Β’ Π.Π. που σημείωναν πόσα εχθρικά αεροπλάνα κατέρριπταν. Έχω συναντήσει άτομο στην Αντίπαρο με 75 “επιτυχίες” μέσα σε μία θερινή σαιζόν. Θαυμαστικό!…. Εγώ από την άλλη, κόλαγα με τις μέρες με την κάθε τουρίστρια μέχρις τον δακρύβεκτο αποχαιρετισμό, είτε στο καράβι της γραμμής είτε στο αεροδρόμιο αν μ’ ακολουθούσε μέχρις την Αθήνα, κι έκανα και τα PR μου σε περίπτωση που μπορέσω να τις επισκευθώ τον χειμώνα γιά να ‘χω δωρεάν κατάλυμα στας μακρινάς Ευρώπας. Ασχέτως αν η ξεβράκωτη του νησιού το καλοκαίρι μεταμορφωνόταν σε μιά πολύ συντηρητική προτεστάντρια τον χειμώνα στην πατρίδα της… Αλλά αυτά πρέπει να τα ζήσεις πρώτα, να πάθεις γιά να μάθεις… Δε μας αφορούν όμως πιά… Τώρα ζούμε στη φάση των «ελληνικών προϊόντων της μάνας γης».

Όταν λοιπόν είχες ν΄αντιμετωπίσεις ντουέττο που δύσκολα έσπαγε σαν παρέα, ή θα πρέπει να κουβαλούσε η ξέμπαργκη το φανάρι καθημερινώς δίπλα σας, ή περίμενες να καμακωθεί πρώτα η μία και μετά σύ να πλησιάσεις τη λεύτερη… Πράγμα σοφόν που το υποβοηθούσε και η ζήλια κι ο αθάνατος γυναικείος ανταγωνισμός… Το μόνο μειονέκτημα της όλης κατάστασης: μήπως η «λεύτερη» δεν βλέπεται ούτε με σφαίρες…

αρχείο λήψης (1)

Μαζευθήκε επιτέλους η εκδρομική τετράς όξω από το suzuki. Έρριξα τα καθίσματα να μπούνε πίσω οι δύο νεότερες. Τιμής ένεκεν κάθησε δίπλα μου η μεγαλύτερη της παρέας με το πανέμορφο στρογγυλό πρόσωπο και τον τυπικό αχλαδοειδή σωματότυπο της μέσης Ελληνίδας. Η οποία δε ήταν μόνο η πιό εύσωμη, αλλά πηγή ζωντάνιας, χαράς κι η καρδιά της παρέας, με τα γέλια, τ΄ανέκδοτα της και τα όλα της… Κλασσικά όπως όλες οι χονδρούλες που΄χω γνωρίσει. Ακομπλεξάριστη κι έξω-καρδιά…
Όχι, δεν είχαν ταξιδέψει οδικώς στο νησί, μόνο εκδρομές με τα καραβάκια. Λογικόν. Η οδική συγκοινωνία της Πάτμου είχε τα χάλια της… Άλλη μιά φορά μακαρίζω τον εαυτό μου που κατέβασα τ’ αμάξι στο νησί…

Σκέφθηκα να βάλω στο κασσετόφωνο μιά συλλογή τραγουδιών με σκληρές κιθάρες μιάς και το grunge ήταν στα φόρτε του αυτές τις μέρες και το ροκ έπαιρνε γι΄άλλη μιά φορά την εκδίκησή του ερχόμενο πάλι στο προσκήνιο ας όψεται το ΠΑΣΟΚικό lifysteyle (διάβαζε=”ΚΛΙΚ”) που του ετοίμασε κόλυβα πριν της ώρας του. Αλλά επειδής δεν ήθελα να ρισκάρω με τα μουσικά γούστα της παρέας, προτίμησα μιά κασσέτα με συλλογή reggae από το 4πλό κουτί της Island που μόλις είχε κυκλοφορήσει… All time classic επιλογή γιά το καλοκαίρι.

Οδηγούσα αμίλητος, παρατηρητικός και μόνο τις άκουγα…Είχαν λυθεί στα γέλια και τα κακαρίσματα…Η απόλυτη ευτυχία με τρείς γυναίκες γύρω σου! Που και που μόνο με ρωτούσαν γιά τα τοπωνύμια της περιοχής όπου περνούσαμε: Αγριολίβαδο, Βάγια, Λιβάδι κλπ... Χαζεύαν και τις άλλες παραλίες του νησιού, μόνο που κι αυτές σήμερις ήσαν ανεμοδαρμένες… Θα τις επισκευθούμε κι αυτές, μην ανησυχείτε, η αρχή να γίνει σήμερις μόνο…σκέφθηκε το πονηρό μυαλό μου.

αρχείο λήψης (2)

Φτάνουμε στην Λάμπη και ψάχνω ένα ίσκιο να παρκάρω συνοδεία μιάς μίνι αντιηλιακής προστασίας στο τιμόνι. Που μάλλον δεν θα χρειαστεί γιατί σκέφτομαι να κάτσουμε μέχρις να νυχτώσει…

«Κορίτσια, πριν πάμε γιά μπάνιο, θα περάσουμε πρώτα από τη ταβέρνα του Χριστόδουλου να παραγγείλουμε τα ψάρια μας και να δώσουμε εντολή γιά το πότε θέλουμε να’ναι έτοιμο το τραπέζι: 4, 5 ή 6 τ΄απόγευμα…»

Αναβαίνουμε πάνω στην υπερυψωμένη, σκεπασμένη με καλαμωτή, ταρατσούλα κι αμέσως σκάνε μύτη τα μικρά! Αγκαλιές και φιλιά. Κάθε Σεπτέμβρη, πριν αρχίσουν τα σχολεία, τους στέλνω ένα δέμα με γραφική ύλη και τετράδια από τον «Ευριπίδη» του Χαλανδρίου…

«Είδα τον αέρα κι ήμουν σίγουρος πως θα μας επισκευθείς ρε μόρτη» πετάγεται από μέσα κι ο Χριστόδουλος. Γερασμένο και πολύ κουρασμένο τον έκοψα από τα πέρυσι…Η αρρώστια της γυναίκας του τον έχει ρίξει αρκετά. Χαμογέλασα και δεν είπα τίποτα…

«Κορίτσια ο Χριστόδουλος, Χριστόδουλε the girls! Τραβάτε μέσα να παραγγείλετε τα ψάρια σας!»

Καθήσαμε όξω στο πεζούλι και πιάσαμε το μπίρι-μπίρι… Τι άλλο να πούμε, τα΄χαμε πεί ήδη όλα την άνοιξη όταν τους φιλοξένησα σπίτι τον καιρό που η γυναίκα του νοσηλευόταν στη κοντινή «Σωτηρία»....

Μετά από λίγο οι τσούπρες βγήκαν όξω!

«Εσύ, δεν θα παραγγείλεις;» με ρώτησαν.

«Εμένα μ’ ενδιαφέρει μόνο το ποτήρι να΄ναι παγωμένο και η μπύρα από τον βυθό της κατάψυξης…Δεν είμαι και ιδιαίτερα φίλος του ψαριού. Τρώω μόνο μπαρμπούνι ή κουτσομούρα, αθερίνα ή μαριδάκι, καλαμαράκι και χταποδάκι…αυτά… αλλά όλα αυτά θα υπάρχουν ήδη στο τραπάζι μας, μην ανησυχείτε. Γιά την ώρα του γεύματος αποφασίσατε;»

Με μία μίνι σύσκεψη του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής της Συμμορίας των 4 αποφασίσαμε τη μέση οδό, τον σοφό δρόμο της γκαμήλας. Πέντε νταν, τα πιάτα θα μας ανέμεναν στην αγαπημένη μου θέση στο ταβερνάκι…

«Πέραν από τη άπνοια, έχουμε κι άλλο ένα θετικό εδώ στη Λάμπη. Ο ήλιος κρατάει με τις ώρες πάνω από τα κεφάλια μας και θα χαρείτε σήμερις ηλιοθεραπεία. Δεν είναι σαν το Μελόϊ που το μεσημέρι κρύβεται πίσω από τα δέντρα και τις φυλλωσιές και ψιλοσκοτεινιάζει νωρίς….» προσθέτω σαν τσιτσερόνε/ξεναγός…

αρχείο λήψης

Ξαμολήθησαν σαν παιδούλες να μαζεύουν τ’ ονομαστά και γυαλιστερά βότσαλα της Λάμπης!

«Μην κάνουμε νταμάρι τ΄αμάξι, ας μείνουν μερικά γιά τους επόμενους» τους φωνάζω γελαστά καθώς είχαν απομακρυνθεί προς τη παραλία. Η θάλασσα λάδι φυσικά ως αναμένετο.

Βρίσκω ελεύθερη την αγαπημένη μου γωνιά και καταστρώνω το καταυλισμό. Ψάθα, μεγάλη πετσέτα σώματος, φουσκωτό μαξιλαράκι, μικρή πετσέτα γιά το κεφάλι, το νουάρ της «ΑΓΡΑΣ» και το φορητό cd-player με τ΄ακουστικά δίπλα. Τι άλλο θες από τη ζωή σου το καλοκαίρι; Το απόλυτο τρίπτυχο: sun-sea-sex.… Μένει το τελευταίο δηλαδής, αλλά έχουμε όλη την ημέρα μπροστά μας να καταστρώσουμε τα πλάνα μας. Ειδικά άμα το΄χεις ήδη καλύψει με τριπλή παραλλαγή: 1Χ2, και πως θα χάσεις λέμε τώρα….
Το δίλημμα πλέον δεν είναι βουνό ή θάλασσα, έχει λυθεί αυτό τα τελευταία χρόνια. Ούτε το: κρέας ή ψάρι! Το δίλημμα είναι με ΤΙ ν’ αρχίσω, με διάβασμα ή ακρόαμα ενός cd-compilation που από την αρχή της δεκαετίας αντικατέστησαν τις περιώνυμες κασσέτες μου που άκουγε όλη η ροκ νομεκλατούρα του Χαλανδρίου. Τώρα με τ΄ακουστικά θα΄κουγα δυνατά τις φαζαριστές κιθάρες του «Σηάτλ ενωμένου, ποτέ νικημένου», δίχως ν’ ενοχλώ κανέναν και προπαντώς καμμία…

Αλλά μία περιστροφική ματιά στα πέριξ, να δούμε τι παίζει γύρω μας επιβάλλεται. Θα μου πείς ρε φιλαράκι, συνοδεύεσαι από τρία δροσερά κοριτσόπουλα, κάθε μία με τις χάρες της κι εσύ κελάρεις να δείς ΤΙ άλλο παίζει στα πέριξ; Επαγγελματική διαστροφή ρε μόρτη. Πειράζουμε κανέναν; Ή μεταμορφώθηκα στον δράκο της παραλίας τώρα; Ουδείς πέθανε από το πολύ και καλό μάτι…

Ήμουν τυχερός, η παραθαλάσσια γειτονιά δεν είχε κάτι τ’ ενδιαφέρον γι΄οφθαλμόλουτρο ώστε να μου αποσπάσει τη προσοχή και παρά τον αέρα στο νότο, λίγες παρέες είχαν μαζευθεί σήμερις στη Λάμπη. Προφανώς όταν φυσάει, και το μπάνιο είναι προκαταβολικά χαμένο, αποφασίζουν ν’ επισκευθούνε ομαδικώς το Μοναστήρι, σήμα κατατεθέν του νησιού ή το Σπήλαιο της Αποκάλυψης. Κι αν οι γυναίκες βιώνουν τις πρώτες μέρες της περιόδου τους, καλό θα ήτο να αποφεύγουν το μπάνιο γιατί πιό κρυστάλλινα νερά απ’ αυτά της Πάτμου, μόνο στην Παλαιοκαστρίτσα της Κέρκυρας θα συναντήσεις. Μπούζι λέμε, που πολλοί/ές δεν τ΄αντέχουν…και δίχως τους πόνους από τα έμμηνα.

Οι τσαπερδόνες είχαν ήδη γδυθεί τόπλες, όπως έκαναν και στο Μελόϊ κι έπαιζαν μπες-βγες στην ακροθαλασσιά. Τα κρύα νερά που λέγαμε. Δεν είναι γιά γυμνισμό η Λάμπη, έτσι συγκρατήθηκαν. Μιά βδομάδα τις χάζευα από απόσταση από την παραλία του camping, αλλά τώρα τις είχα και τις τρείς στο πιάτο μου…

Της μεγαλύτερης με το πανέμορφο πρόσωπο και το σώμα αχλάδι άρχιζε η φυσιολογική κατιούσα της βαρύτητας του στήθους… Προφανώς κι ως η πιό κοντινή της γενιάς μου, θα΄χει περάσει κι αυτή από τη φάση: «κάψτε τα σουτιέν», πράγμα που όλες οι φεμινίστριες της μεταπολίτευσης θα το σκυλομετανιώσουν αργότερα, στο μέλλον, αλλά τότες θα΄ναι πλέον αργά…. Υπάλληλος σε κοσμηματοπωλείο στα Εξάρχεια, απ΄αυτά που σου ανοίγουν «τρύπες στ΄αυτάκια με δύο κατοσταρικάκια»… Είχα επισκευθεί κι εγώ τα μέρη τους γιά το καθιερωμένο κρικάκι στ’ αριστερό αυτί και τα ξέρω καλά… Έπεσα και σε νέα πωλήτρια που στη πρώτη τρύπα, άρχισε να κρυφογελά περνώντάς με γιά gay. Στο δεύτερο σκουλαρίκι που΄χε ξεθαρέψει, μου εκμυστηρεύθηκε τις τρύπες που΄κανε σε μπάτσους της διώξης ναρκωτικών. Βλέπεις, το βλαχαδερό ένα σκουλαρίκι στ΄αυτί χρειάζεται μόνο κι αμέσως θα παραπλανήσει τη πιάτσα….
Αλλά από άλλα ενδιαφέροντα σχεδόν μηδέν. Τηλεόραση, μαγειρική, αστρολογία…αυτά. Χαρωπή νοικοκυρούλα, δε λέω… Όποιος την παντρευθεί  όμως, σίγουρα θα φάει καλά…

Η μεσαία, με τα αγγελικά μαλλιά, ήταν η πιό μορφωμένη και κουλτουριάρα της παρέας. Φιλόλογος μ’ όνειρο να εκδώσει κάποτες τη πρώτη της ποιητική συλλογή… Είχε ένα απίστευτο ενδιαφέρον το πρόσωπό της κι ειδικά με τα γυαλιά της προσέδιδε μιά ιδίοτυπη γοητεία…Αλλά το μεγάλο της ατού ήταν αυτό το υπέροχο, μεγάλο και στητό στήθος της. Στήθος που το΄χω ζηλέψει σε περιοδικά, στον κινηματογράφο, σε τσόντες, από απόσταση σε παραλίες, αλλά ποτές δεν αξιώθηκα να το γευθώ και χαρώ κι εγώ ο ίδιος. Μου΄χε κάνει τρομερή εντύπωση στο Μελόϊ αλλά δεν ήθελα και να καρφωθώ ώρες απάνω του. Αλλά σήμερα, μιάς κι αποτελούσε μέρος της παρέας μας κι αυτό, άφησα ξωπίσω ντροπές κι ενοχές… Όπως όλες οι ξανθιές είχε ένα σώμα-λιοτρίβι με χιλιάδες διάσπαρτες ελίτσες που χαρά σ’ αυτόν θα τις ένωνε με γραμμές, μ’ έναν ακρυλικό μαρκαδόρο, σαν αυτές τις σπαζοκεφαλιές με τους αριθμούς στα φθηνά περιοδικά των σταυρόλεξων. Και φυσικά απίστευτες γάμπες. Ποδαράκια θαρρείς μικρού κοριτσιού… Αλλά ο θεός επειδής θέλει να΄ναι πάντα δίκαιος, ποτές δεν στα χαρίζει όλα. Στη περίπτωσή της είχε λησμονήσει να της δώσει κώλο. Τριάντα πέντε χρόνια πάνω σ΄αυτό τον πλανήτη και δεν είχα ματαδεί πιό άκωλη γυναίκα στη ζωή μου. Ευτυχώς δηλαδής που δεν είμαι ιδιαίτερος λάτρης αυτής της περιοχής του σώματος και λατρεύω τα στήθη…. (έχουν γραφθεί πολλά γιά το ψυχολογικό δίλημμα των αντρών: κώλος-στήθος, και τα θεωρώ όλα χαζά κλισέ και το παραβλέπω, προτιμώ τ΄άλλο δίλημμα γιά το κοτόπουλο: μπούτι-στήθος)
Δεν πιστεύω να φχαριστηθεί κανείς μαζί της φαγητό, άμα την κάνει σύζυγό του, αλλά έχει άλλα πλούσια ενδιαφέροντα, κινητή βιβλιοθήκη λέμε…. κι είμαι σίγουρος, έτσι ερωτική όπως την κόβω, πως στο κρεββάτι θα φυσάει… Μακρυά μόνο από σκράμπλ. Θα σε λιανίσει με το πλούτο του λεξιλογίου της. Wanna-be ποιήτρια γαρ…

Η μικρότερη της συντροφιάς με το θλιμμένο πρόσωπο και τους φακούς επαφής μας βγήκε η ροκού της παρέας. Τι συναυλίες στο «ΡΟΔΟΝ», τι RockWave φεστιβάλ, τι συγκροτήματα, όλα τα ξέρε η μόρτισα… Πάνω που την είχα «σβού» διαγράψει, άρχισε να ξαναπαίζει γερά μέσα στις επιλογές… Μ’ ένα αψεγάδιαστο, βελούδινο σώμα, διάολε ήταν και η πίο μικρή στην παρέα…και κατά ένα παράξενο τρόπο το πρόσωπο ομόρφαινε όταν την κούραζαν οι φακοί επαφής κι αποφάσιζε να φορέσει τα γυαλιά της με τον ιντελεκτουάλ σκελετό. Από στήθος μη τα ρωτάς όμως… Η ρώγα ναι μεν ήταν στο Θεό, αλλά ήταν τόσο μικρό, που τα λεμόνια που θα μας φέρει το μεσημέρι ο Χριστόδουλος γιά τα ψάρια, θα μοιάζουν με πεπόνια δίπλα τους.

Τα΄παμε, δεν τα΄παμε; Εδώ χρειάζεται ένα multi-πολυμηχάνημα μπλέντερ. Να τις βάλεις και τις τρείς μέσα, και να βγάλεις μιά τέταρτη θεά: με το πρόσωπο της μεγάλης, τα στήθη της μεσαίας και το κορμί της μικρής. Και τη μαγειρική της πρώτης, το μυαλό και τη μόρφωση της δεύτερης και τη ροκ κουλτούρα κι ενδιαφέροντα της τρίτης. Αλλά αυτά δεν γίνονται φυσικά ούτε στο σινεμά, άσε που το μηχάνημα μπορεί να τρελλαθεί και να στα κάνει όλα σαλάτα!

Είχε ρωτήσει μιά φαν-πιτσιρίκα έναν κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό της ονομαστό ποιητή: «Θα΄θελες να κάναμε ένα παιδί με την ομορφιά τη δική μου και το μυαλό το δικό σου;».
«Όχι» της απήντησε αμέσως ο ετοιμόλογος γραφιάς: «Φοβάμαι πολύ μη μας βγεί με την…ομορφιά τη δική μου και το …μυαλό το δικό σου…»

Τ’ όλο σκηνικό γύρω μου αποτελούσε πλέον την απόλυτη φαντασίωση των αντρών. Όλοι (οι τέλος πάντων σχεδόν όλοι) επιθυμούν ενδόμυχα να ναυαγήσουν σ’ ένα νησί γεμάτο μόνο από γυναίκες. Ένας ατάλαντος έλληνας σκηνοθέτης προσπάθησε να το μεταφέρει αυτό και στη μεγάλη οθόνη, αλλά τ’ όλον θέαμα αποτέλεσε μιά από τις μεγαλύτερες μπαλαφάρες όλων των εποχών…

Μ’ αυτές τις σκέψεις, καθώς τις χαρτογραφούσα παρατηρώντάς-τες, όπως πολύ καλά έχουμε μάθει να κάνουμε εξ απαλών ονύχων όλα εμείς τα μοναχοπαίδια, σηκώθηκα να μπω στα παγωμένα νερά του Αιγαίου πριν συμβούν περίεργες φουσκοθαλασσιές στο μαγιώ μου. Ήρθαμε στην Λάμπη που η θάλασσα είναι λάδι. Μη γενούμε και ρεζίλι ξαφνικά. Δεν είμαι 15χρονο να με παρασέρνει η λίμπιντο, ξέρω να συγκρατιέμαι, αλλά η σημερινή τριπλέττα ήταν πρωτόγνωρη γιά τα φτωχικά κυβικά μου και μου εξιτάρησε την φαντασία!

Τέτοιο όνειρο δε μου΄τυχε σε Μύκονους και Αντιπάρους και το βίωσα στο θεολογικό νησί της Αποκάλυψης, αν είναι ποτέ δυνατόν…

Έμπαινα μέσα στο νερό καθώς οι τρείς έβγαιναν επιτέλους ν’ άραξαν κατάκοπες από το κολύμπι και το κυνήγι του πιό ωραίου βότσαλου στις πετσέτες τους. Απομακρυνόμουν στα βαθεία όπως το συνηθίζω κι άφησα ξωπίσω μου να σβήνουν από απόσταση τα χαχανητά τους. Ο θεός κι η ψυχή τους ΤΙ συζητούσαν και προπαντώς ΤΙ σκεφτόντουσαν τώρα… Άβυσσος το μυαλό των γυναικών!

Εγώ αντιθέτως μέσα στο νερό, όπως το συνηθίζω, συνέχισα τις αναδρομές μου μ’ ένα μίνι ερωτικό απολογισμό ζωής. Άμα βγάλεις τις δεκάδες τουρίστριες που πολλές απ΄αυτές δεν θυμάμαι ούτε το πρόσωπό τους το ξημέρωμα (πόσο μάλλον τ΄ονόματά τους), επτά μόνο Ελληνίδες ήταν η σχέσεις της ζωή μου…Κι αυτές σχεδόν όλες μεγαλύτερης ηλικίας από μένα, έτσι καμμία δεν στέριωσε γιά πολύχρονη συμβίωση ή γάμο. Ο μεγάλος έρωτας της ζωή μου, όταν ήμουν 25 κι αυτή 36, ούτε που διανοείτο μιά τέτοια προοπτική. Έτρεμε μόνο και μόνο στην ιδέα και το ρεζιλίκι της κοινωνίας…Αστικά κατάλοιπα θα μου πείς, yes I know… Έντεκα χρόνια διαφορά ήσαν πολλά ακόμα και γιά τα ήθη των μεταμοντέρνων eighties.

Έβαλα σε μία λίστα την επτάδα που σιγά το δύσκολο να την θυμηθώ δηλαδής: Από την ομορφότερη, τη Ρόϊλα που τη βάφτισαν Σταυρούλα/Ρούλα αλλά ποτές της δεν το γούσταρε και τ΄άλλαξε πανέξυπνα με δύο διαλυτικά, ως την Ιωάννα τη Σαλονικιά, τη συμφοιτήτρια μου στη Σχολή. Αν δεν είχα κι αυτό το επιλεκτικό κόλημμα, να μη θεωρώ το σεξ-ψυχικό, και δεν αρνιόμουν τις γυναίκες κάτω του “7” (Κλίμακας “Μπο Ντέρεκ” από τη γνωστή ταινία «10»), άντε να υπήρχαν κι άλλες επτά στο βιογραφικό μου… Κι η Ιωάννα με τα βίας εδικαιούτο αυτό το “7” μεταξύ μας, αλλά έτυχε στη φάση μετά την απόλυση από τη σχεδόν διετή στρατιωτική θητεία, και τα όποια στάνταρ κατέρρευσαν σαν κουραδόκαστρα παρά θιν’αλός από τη παρατεταμμένη αγαμία… 8 σαν σώμα, δε λέω, αλλά κάτω της βάσης από πρόσωπο. Μέσος όρος 6½, άντε 7 το μισό υπέρ του μαθητού.

Τράβηξα μιά νοητή γραμμή στη λίστα της επτάδας και τις ξανατοποθέτησα δίπλα με τη σειρά του «καλύτερου σεξ». Κι ω του θαύματος οι έσχατοι έσονται πρώτοι μιάς και πατάμε τα άγια χώματα ενός Αποστολικού νησιού… Έτσι η Σαλονικία Ιωάννα με το πρόσωπο «δεν βλέπεται με τίποτα λέμε», κατακτά δικαιωματικά τη πρώτη θέση. Ακόμα θυμάμαι τις κραυγές εκείνου του οργασμού που ακούσθηκαν μέχρι τη Πλατεία Κέννεντυ… Και σκυλομετάνιωσα μέσα μου κι αναρωτήθηκα: λες όλα εκείνα τα “εξάρια” και “πεντάρια” που μ΄ευκολία και νεανική υπεροψία υποτίμησα, να μου πρόσφεραν ανείπωτη χαρά στο κρεββάτι, να΄χω να τη λέω τώρα και να τη θυμάμαι; Μαλακία μου, τώρα είναι πλέον αργά… Το μόνο που δεν μεταβιβάζεται σ΄αυτή τη ζωή είναι η πείρα, πρέπει πρώτα να τη βιώσεις… Στα 35 μου συνειδητοποίησα πως όσες γυναίκες ο καλός θεός δεν τις προίκισε με ομορφιά, αναλαμβάνουν να καλύψουν αυτό το κενό με πρωτοβουλία και δράση οριζοντίως, καθέτως και επί τα αυτά, μιάς κι ως γνωστόν η φύση απεχθάνεται τα κενά. Κι όσες γεννήθηκαν κούκλες, παραμένουν κι άψυχες κούκλες και στο σεξ. Η άλλη σου λέει λογικά: «δόξα τω θεώ να λες που σου΄λεχε τέτοια ομορφιά στο κρεββάτι σου μη θέλεις και πολλα-πολλά!»

Έσβησα αυτές τις αρνητικές σκέψεις κι αμέσως προσπάθησα να σκεφθώ θετικά. Αν υπήρξαν μόνο επτά «Ελληνίδες» σ΄όλο τον ερωτικό βίο μου, τον μισό του ήδη βιολογικού μου, μπορεί στο τέλος της εβδομάδας να γίνουν δέκα… Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή. Άσχετη παροιμία, αλλά δεν μου΄ρθε και κάτι καλύτερο…

Άρχισα να μην υποφέρω πλέον το κρύο νερό κι αποφάσισα να βγώ όξω. Ξάπλωσα τουρτουρίζοντας ευελπιστόντας στον ζωογόνο ήλιο να με συνεφέρει λίαν συντόμως. Τα ακροδάκτυλά μου είχαν ήδη πανιάσει…

«Θες να σου βάλω αντιηλιακό στη πλάτη;» με ρωτά η ξανθούλα!

«Μπααααα; Το εκλαμβάνω ως σεξουαλική παρενόχληση αυτό!» την πειράζω. «Πόσο άλλο ακόμα να μαυρίσω καλή μου; Ήδη είμαι σε επίπεδα δείκτη προστασίας Ρομά-plus….»

Χαχαχαχαχαχαχα άρχισαν πάλι τα κακαρίσματα της γυναικοπαρέας.

Γύρισα τούμπα και συνέχισα το διάβασμα από το «Τόκυο Εξπρές» του Seicho Matsumoto, του νουάρ της “ΑΓΡΑΣ” που λιβανίζω όλες αυτές τις μέρες, και που από τις δεκάδες σκέψεις που με τριβελίζουν το μυαλό δε λέω να το τελειώσω, παρά τη δράση του στην αγαπημένη μου Ιαπωνία. Βία να διάβασα 10 σελίδες πάλι. Έκλεισα το βιβλίο και άνοιξα το cd-player. Τα πάντα θα παιχθούν στο μεσημεριανό, απογευματινό δηλαδής, τραπέζι στη ψαροταβέρνα. Μετά, στην επιστροφή μέσα στ’ αμάξι, θα΄ναι πλέον όλα αργά… Θέλει πολύ προσοχή και μαεστρία η όλη κατάσταση σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο που΄χει φτάσει. Μη κάνω καμμία βεβιασμένη κίνηση και καμμιά πατάτα από τον πολύ ενθουσιασμό μου..
Η κιθάρα του Mike McCready και η φωνή του Eddie Vedder προσπάθησαν να μου βάλουν σε μία τάξη το νου, ώστε να καταστρώσω ορθολογικά τη στρατηγική και τις επόμενες κινήσεις μου…

«Η ζωή είναι stratego μωρό μου», γιά να παραφράσω έναν σπουδαίο ΛατινοΑμερικάνο σχεδιαστή κόμικ.

(συνεχίζεται)

>>> 5 στα όρθια (7/12/2013) Δεκεμβρίου 7, 2013

Posted by J.McManus in Αγαπητοί Επώνυμοι Γραφιάδες.
add a comment

[...] 3. Στην προσυνεδριακή συνέλευση της ΔΗΜΑΡ στο Βόλο, παλαιοπασόκος παράγοντας που είδε φως και μπήκε, έφερε κάτι πούλμαν με δικούς του, τους έγραψε μέλη του κόμματος την τελευταία στιγμή, αυτοί ψήφισαν μπουλουκηδόν και αυτός πήρε την τοπική παρτίδα. Η οποία μάλλον του δίνει και το προβάδισμα για το χρίσμα του υποψήφιου δήμαρχου της ΔΗΜΑΡ στο Βόλο. Παρατηρώ ότι στο ΑΛΛΟ κόμμα  της Αριστεράς, αυτό με τα νέα, άφθαρτα υλικά, που έχει διαφορετική αντίληψη  για την έξοδο της χώρας από την κρίση, οι τεχνικές της εσωκομματικής πάλης των ιδεών είναι παλιές όσο και οι λάσπες. Και είναι οι τεχνικές παλιές, γιατί είναι οι κυρίαρχες ιδέες φτωχές και ανήμπορες να κάνουν τη διαφορά μέσα σένα κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα. Και κάτι που ξέχασα. Η αφωνία σας για την κατάσταση στο ΕΚΠΑ μας έχει ξεκουφάνει. Πιο σιγά σύντροφοι και συντρόφισσες. Το ξέρω ότι δουλέψατε σκληρά για να βρεθεί το πανεπιστήμιο σε αυτήν την κατάσταση αλλά μην το κάνετε και θέμα.[...]

http://mhmadas.blogspot.gr/2013/12/5-7122013.html

>>> Τα 50 καλύτερα album του 2013 για το “Rolling Stone” Δεκεμβρίου 7, 2013

Posted by J.McManus in Μουσικά Νέα.
add a comment

Vampy Weeks

 

Rolling Stone’s Top 50 LPs of 2013
1. Vampire Weekend – Modern Vampires of the City
2. Kanye West – Yeezus
3. Daft Punk – Random Access Memories
4. Paul McCartney – New
5. Arcade Fire – Reflektor
6. Queens of the Stone Age – …Like Clockwork
7. Lorde – Pure Heroine
8. The National – Trouble Will Find Me
9. Arctic Monkeys – AM
10. John Fogerty – Wrote a Song for Everyone
11. Parquet Courts – Tally All the Things That You Broke
12. Jake Bugg – S/T
13. Disclosure – Settle
14. Drake – Nothing Was The Same
15. Atoms for Peace – AMOK
16. David Bowie – The Next Day
17. Danny Brown – Old
18. Ashley Monroe – Like a Rose
19. Nine Inch Nails – Hesitation Marks
20. Laura Marling – Once I Was an Eagle
21. Sky Ferreira – Night Time My Time
22. Phoenix – Entertainment
23. My Bloody Valentine – MBV
24. Eminem – The Marshall Mathers LP 2
25. Elton John – The Diving Board
26. Chance the Rapper – Acid Rap
27. Miley Cyrus – Bangerz
28. Kacey Musgraves – Same Trailer Different Park
29. Bombino – Nomad
30. Tegan & Sara – Heartthrob
31. Haim – Days Are Gone
32. CHVRCHES – The Bones of What You Believe
33. Pusha T – My Name is My Name
34. Neko Case – The Worse Things Get, the Harder I Fight, the Harder I Fight, the More I Love You
35. Best Coast – Fade Away EP
36. Waxahatchee – Cerulean Salt
37. The So-So Glos – Blowout
38. Kurt Vile – Walkin on a Pretty Daze
39. Keith Urban – Fuse
40. Pearl Jam – Lightning Bolt
41. J Cole – Born Sinner
42. Earl Sweatshirt – Doris
43. Savages – Silence Yourself
44. Valerie June – Pushin’ Against a Stone
45. Avicii – True
46. Franz Ferdinand – Right Thoughts, Right Words, Right Action
47. MIA – Matangi
48. Fuck Buttons – Slow Focus
49. The Flaming Lips – The Terror
50. Beck – Song Reader

>>> 10 πρώτα singles/albums του “ΝΜΕ” για το 2013 Δεκεμβρίου 7, 2013

Posted by J.McManus in Μουσικά Νέα.
add a comment

http://www.hotnewsonglyrics.co/wp-content/uploads/2011/04/Arctic-Monkeys-Dont-Sit-Down-Cause-Ive-Moved-Your-Chair-Lyrics.jpg

Top 10 songs:

1. Daft Punk – Get Lucky

2. Arcade Fire – Reflektor

3. Arctic Monkeys – Do I Wanna Know?

4. Disclosure feat. AlunaGeorge – White Noise

5. Yeah Yeah Yeahs – Sacrilege

6. Courtney Barnett – Avant Gardener

7. Pond – Xanman

8. Foals – My Number

9. Lorde – Royals

10. Kanye West – Black Skinhead

Top 10 albums:

1. Arctic Monkeys – AM

2. Kanye West – Yeezus

3. Queens of the Stone Age – … Like Clockwork

4. Foals – Holy Fire

5. Savages – Silence Yourself

6. Daft Punk – Random Access Memories

7. Arcade Fire – Reflektor

8. Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away

9. Laura Marling – Once I Was An Eagle

10. David Bowie – The Next Day

>>> Τα 50 άλμπουμ για το “Q” 2013 Δεκεμβρίου 7, 2013

Posted by J.McManus in Μουσικά Νέα.
add a comment

Q Magazine’s 50 Albums of 2013
1. Arctic Monkeys – AM
2. Vampire Weekend – Modern Vampires of the City
3. David Bowie – The Next Day
4. Daft Punk – Random Access Memories
5. Jon Hopkins – Immunity
6. Manic Street Preachers – Rewind the Film
7. Cass McCombs – Big Wheel and Others
8. Bill Ryder Jones – A Bad Wind Blows in My Heart
9. John Grant – Pale Green Ghosts
10. Haim – Days Are Gone
11. Jagwar Ma – Howlin’
12. My Bloody Valentine – MBV
13. Steve Mason – Monkey Minds in the Devil’s Time
14. Queens of the Stone Age – Like Clockwork
15. Foals – Holy Fire
16. Laura Mvula – Sing to the Moon
17. Matthew E White – Big Inner
18. Laura Marling – Once I Was an Eagle
19. Factory Floor – S/T
20. Biffy Clyro – Opposites
21. Palma Violets – 180
22. Suede – Bloodsports
23. Disclosure – Settle
24. Empire of the Sun – Ice on the Dune
25. Boards of Canada – Tomorrow’s Harvest
26. Kanye West – Yeezus
27. Bill Callahan – Dream River
28. Franz Ferdinand – Right Thoughts, Right Words, Right Action
29. Daniel Avery – Drone Logic
30. Pet Shop Boys – Electric
31. Janelle Monae – The Electric Lady
32. Savages – Silence Yourself
33. Parquet Courts – LIght Up Gold
34. Prefab Sprout – Crimson Red
35. Devendra Banhart – Mala
36. Kurt Vile – Walkin on a Pretty Daze
37. The National – Trouble Will Find Me
38. Goldfrapp – Tales of Us
39. Alunageorge – Body Music
40. Run the Jewels – S/T
41. Neon Neon – Praxis Makes Perfect
42. These New Puritans – Field of Reeds
43. The Knife – Shaking the Habitual
44. Pearl Jam – Lightning Bolt
45. Sigur Ros Kveikur
46. James Blake – Overgrown
47. The Strokes – Comedown Machine
48. Cate Le Bon – Mug Museum
49. Primal Scream – More Light
50. Mazzy Star – Seasons of Your Day

Τα 50 καλύτερα άλμπουμ του 2013 για το Mojo Δεκεμβρίου 7, 2013

Posted by J.McManus in Μουσικά Νέα.
add a comment

1. Bill Callahan – Dream River
2. Daft Punk – Random Access Memories
3. David Bowie – The Next Day
4. Arctic Monkeys – AM
5. John Grant – Pale Green Ghosts
6. Deerhunter – Monomania
7. Vampire Weekend – Modern Vampires of the City
8. Mark Kozelek & Jimmy Lavalle – Perils from the Sea
9. Nick Cave & the Bad Seeds – Push the Sky Away
10. John Murry – The Graceless Age
11. Phosphorescent – Muchacho
12. Prefab Sprout – Crimson Red
13. My Bloody Valentine – MBV
14. Holden – Inheritors
15. Queens of the Stone Age – Like Clockwork
16. Factory Floor – Factory Floor
17. Charles Bradley – Victim of Love
18. Arcade Fire – Reflector
19. Laura Mvula – Sing to the Moon
20. Pet Shop Boys – Electric
21. Mavis Staples – One True Vine
22. Laura Marling – Once I Was an Eagle
23. Earl Sweatshirt – Doris
24. Eleanor Friedberger – Personal Record
25. James Blake – Overgrown
26. Villagers {Awayland}
27. Disclosure – Settle
28. Manic Street Preachers – Rewind the Film
29. John Hopkins – Immunity
30. Primal Scream – More Light
31. Elvis Costello and The Roots – Wise Up Ghost and Other Songs
32. Glenn Jones – My Garden State
33. Bill Bragg – Tooth & Nail
34. Karen Gwyer – Needs Continuum
35. Midlake – Antiphon
36. Low – The Invisible Way
37. Cate Le Bon – Mug Museum
38. Kanye West – Yeezus
39. Roy Harper – Man & Myth
40. Black Sabbath – 13
41. Goldfrapp – Tales of Us
42. Paul McCartney – New
43. Haim – Days Are Gone
44. Johnny Marr – The Messenger
45. These New Puritans – Fields of Reeds
46. Foxygen – We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic
47. Julia Holter – Loud City Song
48. The Flaming Lips – The Terror
49. Tim Hecker – Virgins
50. Time is a Mountain – S/T

Eβδομαδιαίος ο αποκλεισμός αυτή τη φορά! Στ΄@@ μας και μας, Κωστής Παλαμάς! Δεκεμβρίου 7, 2013

Posted by J.McManus in Άει σιχτήρ!.
add a comment

352087422_KateMossPlayboy60th2_122_441lo352094323_KateMossPlayboy60th3_122_538lo352080664_KateMossPlayboy60th1_122_545lo

«Αλήθειες και μύθοι γιά τα “Δεκεμβριανά” του 2008» Δεκεμβρίου 6, 2013

Posted by J.McManus in Πορδές στον άνεμο!.
3 comments

(Με τα μάτια ενός εμπόρου που καταστράφηκε εκείνες τις μέρες, κι αποτέλεσαν ουσιαστικά την αρχή του τέλους μας. Χάνοντας τις γιορτές των Χριστουγέννων/Πρωτοχρονιάς ήταν σαν μιά τουριστική επιχείρηση σε νησί να χάσει τον Αύγουστο, όπως έχω ξαναγράψει)

Μύθος 1ος: «Η κοινωνία έβραζε από κάτω, και περίμενε μιά αφορμή διά να ξεσπάσει….»
Μύθος 2ος: «Ήταν ένα τυχαίο γεγονός, όπου ξαφνικά ένας μπάτσος σήκωσε τ’ όπλο και σκότωσε ένα παιδί στα καλά του καθουμένου»

Αλήθεια 1η: Καμμία κοινωνία δεν έβραζε, ίσα-ίσα ήταν ακόμα μπουκωμένη-λαδωμένη μέσα στις σάλτσες: από τις τελευταίες πηρουνιές της αστακομακαρονάδας όπου χλαπάκιαζε, ανέμελη γιά το ΤΙ θα επακολουθήσει στο άμεσο μέλλον. Αν η κοινωνία «έβραζε» πραγματικά, το καζάνι θα΄χε τιναχθεί στον αέρα 15 μέρες πριν, στον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Αλλά όπως έχω και πάλι επισημάνει, είχαμε μία από τις πιό ήσυχες, αδιάφορες πορείες ΟΛΩΝ των εποχών, που θες και λόγω του ψιλόβροχου, ήταν αναιμική και δεν άνοιξε και μύτη…

Αλήθεια 2η: Καθόλου τυχαίο το γεγονός. Τα νεύρα των αστυνομικών με τον καθημερινό κλεφτοπόλεμο ήσαν τεντωμένα εδώ και μήνες… Δεν θ΄αργούσε να γίνει το κακό, είτε από τη μία μεριά, είτε από την άλλη. Βαρύτατη ευθύνη και πάλι της αρισΤεράς και ιδιαίτερα του Αλαβάνα. Αφορμή το περιβόητο Άρθρο 16. Επί μήνες είχαμε ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ και μία πορεία στο Κέντρο, όπου μας είχαν σπάσει τα @@ εμάς των εμπόρων. Γιά ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, η ΠΕΜΠΤΗ αποτελούσε πλέον ΝΕΚΡΗ εμπορική μέρα. Και πάρα πολλές φορές, είχαμε και ρεπετισιόν την επομένη, την Παρασκευή, γιά τους «συλληφθέντες» της προηγουμένης μέρας. Γιατί σε κάθε, μα κάθε πορεία, πίσω από τα μπλόκ του ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθούσαν οι εξωΠανεσπιστημιακοί μπαχαλάκηδες του Εξαρχείου γιά να επιδοθούν στις γνωστές μανούρες τους. Μανούρες που απέφεραν συλλήψεις και τις αναγκαίες επισκέψεις του Αλαβάνου την επομένη μέρα στη ΓΑΔΑ διά ν’ απελευθερώσει τα «παιδιά». Και κάθε βράδυ είχαμε ανταρτοπόλεμο στα στενά του Εξαρχείου, «κλέφτες κι αστυνόμοι», με επίκεντρο πάντα το πρεζόΠαρκο της Ναυαρίνου και την γνωστή κλούβα των ΜΑΤ όξω από τα Γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Τα νεύρα των μπάτσων από την διαρκή πίεση και αϋπνία ήσαν στη τσίτα κι ήταν μαθηματικώς βέβαιον πως ένας αδύνατος κρίκος κάπου θα σπάσει. Και φυσικά έσπασε από τη μεριά του ειδικού φρουρού Κορκονέα, που υπό Κ.Σ. και με τόσο βεβαρημένο ιατρικό οικογενειακό παρελθόν (ο αδερφός του ήταν χρόνια τρόφιμος του Ψυχιατρείου της Λέρου) δεν θα΄πρεπε να κρατά όπλο. Γιά κακή μας τύχη, όλων μας, η σφαίρα εξοστρακίστηκε και χτύπησε θανάσιμα τον μικρό Αλέξη. 100 φορές να τον βάλεις τον Κορκονέα να σημαδέψει, δεν θα πετύχει ελέφαντα στα 50m. Αλλά ήταν η πουτάνα η τύχη μας να γίνει αυτός ο κακός χαμός…Τα υπόλοιπα είναι ιστορία!

odos_alexi_grigoropoulou

Μύθος 3ος: «ο Αλέξης ήταν ένας φλογερός επαναστάτης νέος, κάτι σαν τον Πέτρουλα ή τον Μιχάλη Καλτεζά»
Μύθος 4ος: «ο φόνος έγινε στα “Εξάρχεια” κι αυτό από μόνο του αποτελεί ένα συμβολικό γεγονός»

Αλήθεια 3η: Ουδεμία σχέση. Γόνος πολύ πλούσιας οικογένειας και κληρονόμος ενός από τα πιό ονομαστά κοσμηματοπωλεία της πανάκριβης Βουκουρεστίου. Αν ζούσε σήμερις, θα βοηθούσε την μητέρα του στον εορταστικό στολισμό του καταστήματος κι όλους όσους έκαψαν την Αθήνα γιά πάρτη του, θα τους είχε φτυσμένους/κλασμένους. Εκείνη την αποφράδα ημέρα είχε πάει στα «Τρία Γουρουνάκια» με τους φίλους του γιά να γιορτάσουν ένα Νίκο της παρέας… Τα «Τρία Γουρουνάκια» (δεν υπάρχουν πιά) σε τίποτα δεν διέφεραν από πλευράς στύλ και ύφους από το hype «Σκουφάκι», 100 μέτρα παραπάνω. Καμμία σχέση με Εξάρχεια το παλληκαράκι δηλαδής….

Αλήθεια 4η: Τυχαίο το φονικό 20 μέτρα από τα σύνορα του Εξαρχείου. Έγινε η μανούρα με κάποιους μεγαλύτερους πιτσιρικάδες που πέταξαν τα μπουκάλια στο περιπολικό, και ως πίο έμπειροι και συνηθισμένοι στα καθημερινά μπάχαλα με τους μπάτσοι, εξαφανίσθηκαν σε χρόνο dt. Τα αμαθή 15χρονα πανικοβλήθησαν κι άρχισαν να τρέχουν. Είχαν 4 προορισμούς/επιλογές μπροστά τους: προς Σκουφά-Κολωνάκι, προς βορρά-Καλλιδρομίου, προς νότο και την Ακαδημίας και προς Εξάρχεια. Γιά κακή τους τύχη επέλεξαν να τρέξουν προς τη τελευταία κατεύθυνση… Ούτε είκοσι μέτρα δεν δίενυσαν μέσα στον πεζόδρομο του Εξαρχείου. Ήταν η λάθος απόφαση σε λάθος χρόνο. Ήταν και η κακιά στιγμή. Και πάλι ουδεμία σημειολογική σχέση μ’ αυτό που λέμε «Εξάρχεια».

* ο κόσμος δεν διαβάζει πιά σεντόνια, μιάς και ζούμε στην εποχή των 140 χαρακτήρων και θα συνεχίσω κι αύριο μ’ άλλες σκέψεις επί του θέματος…
(100 φορές τα΄χω γράψει δηλαδής, μία φορά ακόμα δεν τρέχει και τίποτα. Γυμνάζω και τα ακροδάκτυλά μου συνάμα…)

1476297_10151741464972484_694655881_n

Με δύο λόγια ρε συ Μανωλάκη, ΤΙ ήσαν ακριβώς τα «Δεκεμβριανά» του 2008;

Υπήρξαν το σημείο καμπής, το σημείο μηδέν, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ δικαίωσε ΟΛΟΥΣ τους επικριτές του και συμπεριφέρθηκε ως καραμπινάτο «άκρο» όπως του το καταλογίζουν οι αντίπαλοί του.
«Συνιστώσες» και «μπάχαλα του Εξαρχείου» ενώθησαν επιτέλους εις σάρκαν ΜΙΑΝ κι έδρασαν γιά ένα τριήμερο ανενόχλητοι κι από κοινού (ας είναι καλά ο Πάκης) ευελπιστώντας σ ‘ένα νέο ρεβανσιστικό Δεκέμβρη και ο Αλαβάνας παρακολουθούσε μαγεμένος τ’ όλον θέαμα της φλεγόμενης Αθήνας από το πύργο του στη Νότια Πεντέλη.

Καταγράφω μιά χαρακτηριστική εικόνα από μιά «πορεία» εκείνων των ημερών. Στο οδόστρωμα της Σταδίου παρελαύνουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και εκατέρωθεν, στα πεζοδρόμια, σπάνε και καίνε βιτρίνες καταστημάτων (όχι μόνο τραπεζών) τα μπάχαλα του Εξαρχείου. Όλα αυτά σε αγαστή σύμπνοια φυσικά. Κι ο επικεφαλής της πορείας των ΣΥΝιστωσών, ο Νίκος Γιαννόπουλος του Ε.Κ.Φόρουμ, με τη ντουντούκα στο χέρι, καλεί τους συντρόφους του:
«Σύντροφοι, δίπλα μας παρακολουθούμε τη κατάρρευση του Καπιταλισμού»

Κάπως έτσι είχαν τα πράμματα το λοιπόν!

Κάποιοι πούροι και γεροπουρά ΑρισΤεροί έπαιξαν τα ρέστα τους πάνω σ’ αυτό το τυχαίο και δυσάρεστο συμβάν, ευελπιστώντας να πραγματοποιήσουν, έστω στα γεράματα, τις εφηβικές ονειρώξεις τους!

Κι όπως κάποιοι άλλοι ονειρευόντουσαν κάθε Νοέμβρη: «ένα-δύο-τρία-πολλά Πολυτεχνεία» κι έκαιγαν την Αθήνα και προ Κρίσης και Μνημονίου (αποκορύφωμα η μεγάλη φωτιά στο ΕΜΠ το 1995, μέσα στη καρδιά της «αστακομακαρονάδας»)
… έτσι και τώρα οι απόγονοί τους τρέχουν πίσω από κάθε νεκρό, είτε από μαγκάλι, είτε …από ελεγκτή τρόλλεϋ, μπας κι επαναλάβουν ως φάρσα πλέον τα «Δεκεμβριανά» του 2008.

Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι πολλοί γύρω μας θεωρούν ακόμα τα «Δεκεμβριανά» ως τη κορυφαία στιγμή του «Κινήματος», αλλά όπως και στον origainal Δεκέμβρη του ΄44, κάτι στράβωσε γαμώτι και δεν καταλάβαμε εν όπλοις την εξουσία…

ΟΧΙ, επαναλαμβάνω και πάλι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ουδεμία σχέση με τα «άκρα»…
Μπουχαχαχαχαχα

 
644166_10151260720017484_2036929621_n
 
Υπήρξαν τα «Δεκεμβριανά» μιά δίκαιη αντίδραση αγανάκτησης της Ελληνόφωνης Νεολαίας γιά το θάνατο ενός συνομηλίκου τους;

Αφήνω στην άκρη το γεγονός πως τα 15χρονα της εποχής, που παρουσία των δασκάλων τους πέταγαν πέτρες το 2008 έξω από αστυνομικά τμήματα¤ σήμερις, πέντε χρόνια μετά, φλερτάρουν με τη Χρυσή Αυγή…
Δεν θα βγάλεις ποτές άκρη με το εκκρεμές όπου κινείται η εφηβική ψυχοσύνθεση: από τ’ ένα άκρο πάνε στο άλλο…όπου φυσάει η μόδα και ο άνεμος δηλαδής.

Στα «Δεκεμβριανά» έδρασε (κατά ένα 30% την υπολογίζω) κι η Αλβανική Νεολαία Ελλάδας (ΑΝΕ). Τα τέκνα της πρώτης φουρνιάς μεταναστών, ως δεύτερη γενιά αυτή, μετέχοντες (sic) της «ημετέρας διαλυμένης παιδείας» (και γαμώ τα κλισέ αυτό) και απ΄αυτούς που επιθυμούμε να «δημιουργήσουμε τους Νέους Έλληνες-κατά protagon- και λόγω της γνωστής υπογεννητικότητας δεν μπορούμε» 
Αυτά που στο σπίτι τους φυσικά, ΟΛΗ μέρα ομιλούν την Αλβανική και με δορυφορικά πιάτα παρακολουθούν τη τηλοψία της πατρίδος τους, παρέα με τους γονείς τους, βρίζοντας παρέα μαζί την Ελλάδα και τους ΚωλοΈλληνες.

Από μαρτυρίες συναδέλφων τα νεαρά Αλβανάκια έδρασαν εκείνες τις μέρες στο τρίγωνο του Ιστορικού Κέντρου μ’ επίκεντρο την οδό Ερμού. Εμείς στο Κολωνάκι δεν είχαμε τέτοια κρούσματα, μόνο κάτι πιτσιρίκια Ρομά, που βρήκαν κι αυτά ευκαιρία να «παίξουν» πάνω στα σπασμένα και τα αποκαΐδια μας…
«Μάρκους Γκάρβεϋ» και πνευματικός ηγέτης της ΑΝΕ, ποιός άλλος, ο αγαπητός σε όλους με N.Ago. Μιά ματία στην αρθρογραφία του εκείνης της εποχής θα σας πείσει. Έφυγε από τη Αλβανία του Χότζα και του Αλία μετά 50 χρόνια του πιό στυγνού και τυρρανικού Κομμουνιστικού Καθεστώτος και ήρθε στο Ελλαδιστάν γιά να συγγράφει τις νεοκομμουνιστικές πίπες του στην «ΑΥΓΗ».

Κι αφού πέρασε και το δεύτερο κύμα της ΑΝΕ, ακολούθησε την επομένη μέρα, το τρίτο κύμα, η δράση-πλιάτσικο της ΠΝΕ (Πακιστανικής Νεολαίας Ελλάδος) που για ευνόητους λόγους την αφήνω ασχολίαστη….
Αυτοί κι αν μισούν την Ελλάδα, τους Έλληνες κι όλο το Δυτικό Πολιτισμό! Δεν έχει νόημα και δεν βγάζεις άκρη φυσικά…

  • Φτου κι απ΄την αρχή πάλι...

  • Οι πίσω μου σελίδες

  • macmanus12@yahoo.com

    Join 35 other followers

  • Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.

    Join 35 other followers