The MacManus Sessions

  M’είχαν ζαλίσει οι φίλοι μου πρόπερσυ (2005) με το 2ο άλμπουμ των Kings of Leon, αυτό με το λευκό εξώφυλλο α-λά Queen.

(Τα συνηθίζουν γενικώς τα QUEENικά εξώφυλλα και στα σινγκλάκια τους)

 Είχε βέβαια μιά τραγουδάρα μέσα, το >>> Pistol of Fire.wma αλλά γενικά εμπεριείχε έναν αχταρμά ήχο που τον είχα ακούσει δεκάδες φορές στην ζωή μου! Ουδεμία πρωτοτυπία φευ!

 Κι ερχόμαστε στα σήμερα όπου όποιο αγγλόφωνο μουσικό έντυπο ανοίξω, διαβάζω διθυραμβικές κριτικές διά την τρίτη δουλειά των αδελφών Followill.

“Άντε από κεί…” λέω μέσα μου! “Τα ίδια και τα ίδια θα΄ναι!”

 Ώσπου εψές αποφασίζω να το “κατεβάσω”. Δεν το βρίσκω “ολόκληρο ζιπαρισμένο αρχείο” και το κυνηγάω τραγούδι-τραγούδι δεξιά κι αριστερά! Το πρωΐ συμπλήρωσα και το τελευταίο άσμα του δίσκου!

 Τα βάζω στην σειρά και παθαίνω την πλάκα μου!

 Jesus! ( Σαν τους Jars-of-Clay έχουν κι αυτοί την ίδια πετριά με Χριστιανικά τραγούδια: “Thank U Lord” και τα σχετικά, αλλά δεν μας επιρεάζει αυτό διόλου, εκτός αν είσαι Μίκης Θεοδωράκης και παθαίνεις πλάκες με τα καμώματα του Παρασκευαΐδη σου…)

***

Χριστέ μου, τι κομματάρες ακούμε σήμερις!;

 Κι όσο περνάει η ώρα, από το 4ο-5ο τραγούδι και μετά δεν ξέρεις ΠΟΙΟ να πρωτοξεχωρίσεις και ποιό να πρωτοδιαλλέξεις διά “πανοσήκωμα”!

***

Διαλλέγω, δοθείσης και της ευκαιρίας του αυριανού blog-ο-πάρτυ (να πάτε!) το >>> My Party.mp3