The MacManus Sessions

 Τους πρωτοέμαθα πρόπερσυ, από ένα τραγούδι τους που΄χε σηκώσει ο Τhas του Vita Moderna blog. Ντροπή σου αν ζητάς link δί ένα από τα ιστορικότερα, αρχαιότερα και ποιοτικά ιστολόγια!

 (*) Η μαγεία του διαδραστικού διαδίκτυου βλέπεις….

 Στη αρχή, λόγω ονόματος, εξωφύλλου κι ήχου, νόμισα πως πρόκειται διά τίποτις από τα παληά της δεκαετίας του 1960, ξεχασμένο γκαράζ γκρουπ, βγαλμένο απ’ τον μουσικό ήχο του Phil Spector, και μου΄χε διαφυγεί! Ούτε ο Πετρίδης τα ξέρει όλα διάολε…

 Αργότερα συνειδητοποίησα ότι είναι ένα ντουέττο σύγχρονων Δανών μουσικών από την Κοπενγχάγη, όπου ηχογραφούν στον αιώνα μας και φευ έφτασαν ήδη στην >>>4η τους ηχογράφηση που κυκλοφόρησε τον περασμένο Φλεβάρη κι εδέχθη πληθώρα θετικών κριτικών, ώστε να θεωρηθεί ήδη ανώτερη κι από το “Pretty in Black” που τους έκανε ευρύτερα γνωστούς πρόπερσυ…

 Επιλέγω τραγούδι:

  >>> The Raveonettes: “Dead Sound”.mp.3

 Υπάρχει περίπτωση να βγάλουν νέο άλμπουμ οι R.E.M κι από περιέργεια ή φιλόμουσο ενδιαφέρον να μην τ’ακούσεις; Ούτε μία στο δισεκατομμύριο!

 Ποιοί ογκόλιθοι έχουν απομείνει σήμερις από το Post Punk των seventies: Patti Smith, Nick Cave, Siouxsie, Costello, U2 κι απ’ τα eighties οι εναπομείναντες τρείς πλέον Rapid Eye Movement! Στα δάκτυλα των δύο χεριών μετριώνται πλέον τα Ιερά Τέρατα της μουσικής.

 Tώρα, αν θα σου αρέσει ή όχι, εξαρτάται στο πόσο φαν και κολημμένος στον ήχο τους είσαι! Αλλά δεν μπορείς να προσπεράσεις τέτοιες δουλειές! Το μέλλον κι η ιστορία θα καταγράψουν στο πόσο σύντομα θα τις ξεχάσεις όμως…

 Αύριο, Πρωταπριλιά, κυκλοφορεί επίσημα στις ΗΠΑ το >>> Accelerate.

 >>> R.E.M.: Until the Day is Done.mp3

***

(*) Bonus: Aπό bootleg/ζωντανή ηχογράφηση >>> R.E.M.: Μan-Sized Wreath.mp3

 Ό,τι πιό νέο, ό,τι πιό φρέσκο! Ήχος που χαρακτηρίζει την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας! Ένα άλμπουμ σάμπλιγκ διαφορετικών ηχοχρωμάτων και τάσεων. Λες και δεν είναι δημιούργημα ενός γκρουπ, αλλά compilation. Aλλά μεταξύ μας, ΟΥΤΕ σε μιά συλλογή ΔΕΝ θα ‘βρισκες τόσο ανομοιογενές ηχητικό υλικό…

 Κι αυτό διότι είναι >>> προϊόν μιάς παράξενης συνεργασίας: του Gruff Rhys των Super Furry Animals και του χιπ-χόπερ: Boom Bip. 

 Σα ν’ακούτε άλμπουμ του Moby ένα πράμμα: Ένα τραγούδι χαμηλότονο, το άλλο χορευτικό, το άλλο ροκιά, το άλλο ραπ και πάει λέγοντας…. Μισά κομμάτια ινστρουμένταλ, μισά τραγούδια με στίχους. (Όπως η δουλειά των Foals που θα συζητηθεί κι αυτή πολύ φέτος)

 Διαλέγω ένα τραγούδι γι ανεβασιά, αν και τα ινστρουμένταλ έχουν κι αυτά το δικό τους ενδιαφέρον:

>>> Neon Neon: I Lust U.mp3

 Προχωρόντας σταδιακά και με αργούς ρυθμούς διά να κατανοήσουμε και να βιώσουμε εν τέλει τι τελικά ακούμε, πέσαμε και πάνω στο πρώτο μικρό διαμαντάκι της χρονιάς.

 Απορώ με τους πιτσιρικάδες που κατεβάζουν τόννους δισκογραφιών από το δίκτυο. Πως είναι δυνατόν να εμπαιδώσεις και στο φινάλε να βιώσεις όλη την σταδιοδρομία (και τις επιμέρους αλλαγές-ωρίμανση κλπ) ενός καλλιτέχνη ακούγοντας μέσα σε μιά μέρα 10 μαζεμένα άλμπουμ του (από το ναΐφ πρωτόλειο μέχρις το αριστούργημα του ας πούμε…)

 Τέλος πάντων! Άμα έχεις πίσω σου 50 χρόνια ιστορίας Rock’n'Roll ανάθεμα αν ποτές την βάλεις σε μιά τάξη στο μυαλό σου! Ειλικρινά λυπάμαι τους νέους ακροατές που θέλουν να μελετήσουν σταδιακά την pop κουλτούρα του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα…

 Δεκατρία χρόνια υπάρχει αυτή η one-man band, καλλιτεχνικό όχημα του John Darnielle με 15 άλμπουμ στο ενεργητικό της κι είμαι πολύ περίεργος αν τον/τους γνωρίζει κανείς στην Ευρώπη και δεν μιλάω διά το μακρινό Ελλαδιστάν. Η 15η και τελευταία του δουλειά, ονόματι >>> Heretic Pride κυκλοφόρησε στα τέλη Φλεβάρη, κι έτυχε διθυραμβικών κριτικών κεντρίζοντάς μου τ’ ενδιαφέρον. Δίσκος με την στάμπα της εγγύησης της θρυλικής 4ΑD (έχει βγάλει σκάρτο πράγμα ποτές της;). Σ’ αυτήν την σπουδαία ανεξάρτητη εταιρεία έχουν ηχογραφήσει τις τελευταίες τους δουλειές οι Bουνίσιες Αίγες…

 Τι να πρωτοδιαλέξω να σηκώσω από αυτό τ’ αριστουργηματικό indie rock άλμπουμ θα μου πείτε τώρα; Σωστό κι αυτό!

 Ήδη ανέβασα δύο βίντεο παρελθόντων δουλειών τους διά να πάρετε μιά συνολική εικόνα του καλλιτέχνη…

 ***

 >>> The Mountain Goats: “Craters of the Moon”.mp3

 Από τα αξιόλογα ντεμπούτα της χρονιάς…. Πάρα πολύ υλικό έχει μαζευθεί το πρώτο τρίμηνο του 2008 και προσπαθώ σιγά-σιγά να το αποκωδικοποιήσω!

 Μ’ ένα εξώφυλλο θαρρείς βγαλμένο από το Γερμανικό Κράουτ Ροκ των Seventies (κάτι σε στυλ: Eloy κλπ τέτοιες πίπες) και με κάτι δυσκολοπρoφέρετα ονόματα του συνθετικού ντουέτου [όπως Goldwasser και Van Wyngarden] που αποτελούν την 2-piece band (σαν τους Suicide ας πούμε), μας έρχεται το >>> ντεμπούτο άλμπουμ των ΜanaGeMenT από το Middletown.CT τρέχα-γύρευε που στο διάολο είναι, με ένα ήχο υβρίδιο μεταξύ indie electronic και νεοψυχεδέλειας.

 Επιλέγω σαν μιά πρώτη επαφή το:

>>> MGMT: “Kids”.mp3

 Όταν πριν από μερικά χρόνια ένα φιλαράκι μου΄δωκε ένα αντίγραφο από CD της Lynne Shelby και πριν καν πέσει το μάτι μου στην φωτογραφία του εξωφύλλου, με πρόλαβε:

“Μην κρίνεις από το εξώφυλλο, ουδεμία σχέση!”

  Γιατί πραγματικά, στην φωτό της πλαστικού καλύμματος έβλεπες μιά ομορφούλα, γονατιστή, με τα hot pands και τα …όλα της! Εξώφυλλο α-λά Έφη Σαρρή: “Ξαπλώστε-με, ξαπλώστε-με”

“Don’t judge a book by its cover” μας λένε κι ορθώς κι οι Αγγλοσάξωνες…

 Προκατειλημμένος ων, δεν έδωκα και μεγάλη σημασία στην μανταμίτσα να πω την μαύρη μου αλήθεια!

 Τέλη Γενάρη όμως κυκλοφόρησε το >>> νέο (10ο στούντιο) άλμπουμ της που συζητήθηκε πολύ στα πέριξ και μου κέντρισε το ενδιαφέρον! Ένα άλμπουμ σαν tribute αναφορά στην μεγάλη Springfield και σε τραγούδια που΄κανε παγκοσμίως διάσημα η Dusty, γραμμένα από την ιστορική συνθετική δυάδα: Bacharach-David αλλά κι άλλους καλλιτέχνες όπως ο Randy Newman. Mία μόνο σύνθεση ανοίκει στην σύγχρονη τραγουδίστρια. Μιά τραγουδίστρια που ειρήσθω εν παρόδω έχει κατακτήσει Grammy νέου καλλιτέχνη έχοντας ήδη πέντε άλμπουμ στο ενεργητικό της! Φοβερό…

 Διαλέγω γιά “πανωσήκωμα” την πιό ροκάδικη αναφορά, μιά σύνθεση του μεγάλου Τony Joe White:

 >>> Shelby Lynn: “Willie and Laura Mae Jones”.mp3

 Aίσθηση στους κύκλους τις indie-electronica προκάλεσε το προ διετίας, αμέσως προηγούμενο άλμπουμ τους, με τίτλο: “The Warning”…

 Φέτος τον Φλεβάρη οι Λονδρέζοι Hot Chip, περί αυτών ο λόγος άλλωστε, κυκλοφόρησαν την νέα τους δουλειά, 4η κατά σειρά, ονόματι: >>> “Μade in the Dark” που αμέσως δημιούργησε θετική αύρα κι απέσπασε καλές κριτικές στα αγγλόφωνα μουσικά έντυπα! 

 Ποιοτικώς ανώτερο από το προηγούμενο, ίσως κι η καλύτερη δημιουργία τους μέχρις στιγμής, σε μουσικό ύφος που θα το ζήλευαν οι πρώϊμοι New Order…

 … κι απ’ όπου διαλέγω διά μιά πρώτη επαφή:

 >>> Ηοt Chip: “Touch Too Much”.mp3

 Πριν από ένα μήνα κυκλοφόρησε και το 4ο άλμπουμ της Goldfrapp >>> “Seventh Tree” χαμηλότονο, lo-fi, σε Μπητλικές φόρμες, ουδεμία σχέση με τα χορευτικά ηχοχρώματα των τελευταίων δύο της δουλειών…

 Οι κακές γκώσσες λένε ότι η μαντάμ ήτο κι η αιτία να επιδεινωθεί η κατάσταση της υγείας του Peter Hammill μετά την προ-τετραετίας συνεργασίας τους… Δεν γνωρίζω όμως και λεπτομέρειες διά το τι συνέβη αναμεταξύ τους…

 Α-προ-πό: είδα στον Αγγλόφωνο Μουσικό Τύπο: νέα δουλειά των Van Der Graaf, υποθέτω ότι θα΄ναι δημιούργημα των “τριών”, πλην του Χάμμιλλ!

 Επιλέγω γιά πανωσήκωμα ένα κομμάτι, με ψυχεδελικές επιρροές από “Strawberry Fileds” και φωνητικά α-λά Dead Can Dance και 4AD σχολής…

 >>> Goldfrapp: “Little Bird”.mp3

Kαλώς ή κακώς μεγάλο μέρος της γενιάς μου έχει συνδεθεί μουσικολογικώς (sic) αταβιστικά με τον καλό αυτό κυριούλη… Aπό ‘κείνο το αλησμόνητο βραδινό στην αρένα του Σπόρτιγκ στο μακρινό 1982…

Προσωπικά projects, Βad Seeds, Grinderman, κινηματογραφική μουσική διά soundtracks, επανακυκλοφορίες rarities…. Νισάφι πία! Μπουχτίσαμε Nick Cave τα τελευταία χρόνια! Ουκ εν τω πολλώ το ευ κι η υπερβολή της μανιέρας σκοτώνει την σχέση καλλιτέχνη και κοινού… Θεωρητικά, σωστά όλα αυτά!

Αλλά άμα η διαδικτυακή “βελόνα” σημαδεύει τις πρώτες νότες αυτού του κομματιού…

>>> Nick Cave & the Bad Seeds: “Hold On To Yourself”.mp3

..πάει περίπατο η παραφιλολογία, σηκώνεσαι και βροντοφωνάζεις μονομιάς: >>> Dig!!! Lazarus.Dig!!! αφήνοντας (ξανά) εμβρόνητη τη κοπελλιά που δακτυλογραφεί παπαριές στο απένατι τουριστικό γραφείο και που τα βλέμματά σας διασταυρώνονται δεκάδες φορές καθημερινώς!

(*) Όσοι βάλλετε βαθειά το χέρι στην τσέπη και τ’ αγοράσετε (και δεν μείνετε στην τετριμμένη “κατεβασια”…) ψάξτε την limited edition συνοδευόμενη από βιβλίο!

Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία ότι από το πολύ το μπίρι-μπίρι, έχουν μετατραπεί στο hype του 2008. Kάτι σποραδικά σιγκλάκια είχαμε ακούσει από δαύτους την περασμένη χρονιά…

…αλλά ποιός το φανταζόταν ότι με το πολυαναμενόμενο άλμπουμ τους, που επιτέλους κυκλοφόρησε στις 24 Μαρτίου, θα μετατρέποντο στο ντεμπούτο της χρονιάς ως το νέο μεγάλο όνομα της Indie κοινότητας κι ότι όλος ο μουσικός Τύπος θα συζητoύσε γιά την πάρτη τους! Άξια λοιπόν τα παλληκάρια από την Οξφόρδη της Ινγκαλτέρας, ιδιαίτερης πατρίδας των Ride, Radiohead, Supergrass, Young Knives, David Usher, Jazz Butcher μεταξύ πολλών άλλων αξίολογων καλλιτεχνών.

Ακούστε το (ινστρουμένταλ) κομμάτι: “Olympic Airways” αν σας πέσει το άλμπουμ ποτές στα χέρια σας, πριν βγείτε σε διαδήλωση συμπαράστασης του ασφαλιστικού των πληρωμάτων κλπ εργαζομένων της πολυπαθούς Ολυμπιακής!

>>> Foals: “Electric Bloom”.mp3

Υποδεχθήκαμε, μουσικά εννοώ, το 2008 μ’ένα άλμπουμ της Cat Power που κυκλοφόρησε στα τέλη Γενάρη…

…το >>> “Jukebox” αποτελούμενο μόνο με διασκευές αγαπημένων θεμάτων, γεγονός που θεωρήθηκε ως συνέχεια του προ-οκταετίας εγχειρήματος του αντίστοιχου δικού της πάλι: “Τhe Covers Record”.

Μανούλα στις επανεκτελέσεις έχει αποδειχθεί στο πέρασμα του χρόνου η μανδάμ ώστε να δυσκολεύεσαι ν’αναγνωρίσεις στην αρχή “ποιό-τραγούδι-είναι-ποιό”…

Επανεκτελέσεις με νέες ενορχηστρώσεις που΄χουν επιρεάσει και δικούς μας καλλιτέχνες. Να υπενθυμήσω μόνο το προπέρσινο Πρωτοχρονιάτικο Live-ρεβεγιόν στο “Σκουφάκι”και τις διασκευές του Τόλη Φασόη των Sharp Ties.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε και σε limited edition με έξτρα κομμάτια κι από αυτά θα διαλέξω το “Αngelitos Negros” που σίγουρα δεν έχει πολυακουσθεί:

>>> Cat Power: “Angelitos Negros”. mp3

Mιλάμε γιά την Ιρλανδέζικη indie-rock μπάντα των Βell x1 με μπόλικες Radiohead επιρροές, που με το προ-διετίας άλμπουμ τους: >>>”Flock”…

..έκαναν το μεγάλο βήμα σ’ ευρύτερα ακροατήρια, γεγονός που έπεδρασε φέτος στην επανακυκλοφορά του δίσκου (με extra κομμάτια…κλασσικά) και την ανακάλυψή τους από τα γατόνια του Μουσικού Τύπου στην άλλη άκρη του Ατλαντικού….

…και στο φινάλε, σαν καραμπόλα, της ανακάλυψης τους κι από μας τους ίδιους, μέσω Αμερικής!

Ξεχωρίζω το: >>>Bell x1:”My First Born for A Song”.mp3

9o στούντιο άλμπουμ τους, δημιούργημα του πάντα σεμνού παληόφιλου Μark Eitzel που επανήλθε μετά από 4 χρόνια σε ηχογράφηση με το προσωπικό του μουσικό όχημα: τους American Music Club!

>>> Ένα άλμπουμ που υποδέχθηκε με διθυράμβους ο Αμερικάνικος κι εν γένει Αγγλόφωνος μουσικός Τύπος!

Το τραγούδι που με συγκίνησε πιό πολύ από τα πάμπολλα ακούσματα στο εν λόγω υλικό είναι το πεντάλεπτο:

>>> American Music Club: “Decibels and Little Pills”.mp3