The MacManus Sessions

Για τους τελευταίους αντάρτες

Stereo Φονικά

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

«Live At Shea Stadium» – The Clash

(Sony BMG):

«Αν δεν ξέρετε τι συμβαίνει γύρω σας, μπορείτε να ρωτήσετε τον διπλανό σας». Με αυτό το δηλητηριώδες σαρκαστικό σχόλιο, ο Τζο Στράμερ προαναγγέλλει το «Guns of Brixton». Είναι Οκτώβριος του ,82 και οι Clash έχουν βγει λυσσασμένοι από το καμίνι των ταραχών του Μπρίξτον. Ερχονται από μια Βρετανία που αποθεώνει τη Σιδηρά Κυρία, τη Θάτσερ, για να βρεθούν «στην καρδιά του θηρίου». Στέκονται στη σκηνή του Shea Stadium στη Νέα Υόρκη προσκεκλημένοι των Who για την αμερικανική περιοδεία τους. Και εξαπολύουν αυτό το ροκ-ρέγκε-φανκ μίγμα τους στους αποσβολωμένους Αμερικανούς που έχουν έρθει να διασκεδάσουν με τον Ντάλτρεϊ και τον Τάουνσεντ.

«Welcome to Casbah club» ουρλιάζει ο Στράμερ ως εισαγωγή. Οι Clash έχουν κυκλοφορήσει λίγους μήνες πριν το άλμπουμ «Combat Rock». Αυτό το αλλόκοτο ημερολόγιο των καιρών που καταφέρνει να περικλείει από το πιασάρικο ερωτικό τραγουδάκι «Should Ι stay or should Ι go» μέχρι το σκοτεινό «Straight to Hell». Ο ντράμερ Νίκι «Τόπερ» Χάντον έχει εκδιωχθεί ως πρεζάκι που αδυνατεί να ακολουθήσει την μπάντα και έχει αντικατασταθεί από τον πρώτο τους ντράμερ Τέρι Τσάιμς. Οι Clash δεν έχουν πολύ μέλλον και το ξέρουν. Το σύνθημα «no future» της γενιάς τους έχει αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα και για τους ίδιους. Ο κύκλος θα κλείσει το 1985 αφού έχουν συρθεί στην κυκλοφορία του χειρότερου άλμπουμ τους, του «Cut the Crap».

Αλλά είμαστε στο 1982. Οι Clash ποζάρουν στο εξώφυλλο σαν συμμορία επίφοβων χουλιγκάνων με μπαστούνια του μπέιζμπολ και αρβύλες μπροστά από την αμερικανική σημαία. Τυπικά είναι κάποιοι πολιτικοποιημένοι Βρετανοί ποπ σταρ που δοκιμάζουν την τύχη τους στην αγορά των ΗΠΑ. Ουσιαστικά είναι οι τύποι που έχουν τα κότσια να ουρλιάζουν «Ο σερίφης δεν γούσταρε το ροκ στην Κάσμπα», μέσα στις ΗΠΑ, τη στιγμή που μαίνεται ο πόλεμος στον Λίβανο.

Ετσι ξεκινάνε να πυρπολούν τη σκηνή του σταδίου της Νέας Υόρκης με την κραυγή απόγνωσης του «London Calling» που ένωσε μια γενιά. Να μεταμορφώνουν το αφελές «Police on my back» σε ένα αγχωτικό φανκ ρέγγε παραλήρημα. Να ξεσηκώνουν το κοινό με τον εμπρηστικό ρυθμό του «Tommy Gun». Και, τέλος, να μπερδεύουν το φανκ ροκ του «Magnificent Seven» με τη ζοφερή ρέγκε του «Armagideon Time» σε μια ανεπανάληπτη στιγμή της συναυλίας. Και μέσα σε μιάμιση ώρα δείχνουν ότι μπορούν να μιλάνε μέσα από το πανκ χαρμάνι τους και για τη Μέση Ανατολή και για τον ένοπλο αγώνα και για τον Ισπανικό Εμφύλιο και για τη μιζέρια του προλεταριάτου.

Γι’ αυτό και το «Live at Shea Stadium», είκοσι πέντε χρόνια μετά, ηχεί καίριο και γεμάτο παλλόμενη οργή. Δεν είναι μια νοσταλγική ηχογράφηση, αλλά ένα ντοκουμέντο ως υπενθύμιση ότι σε άγριους καιρούς, όπως τώρα, κάποιοι τολμούσαν να πούνε τα πράγματα με το όνομά τους αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/11/2008