jump to navigation

«Ό,τι Λάμπη είναι χρυσός» Δεκεμβρίου 10, 2013

Posted by J.McManus in Κουλτούρα να φύγουμε!.
trackback

στη αιώνια μνήμη του Μίμη Βασιλόπουλου

«Κορίτσια, σήμερα που΄χει κύμα στο Μελόϊ θα πάμε στη Λάμπη, ετοιμαστείτε, σε μισή ώρα φεύγουμε…»

Τους το πέταξα έτσι ωμά, κοφτά, προστακτικά, δίχως μου-σου-τού, να το σκεφθούνε και ν’ αποφασίσουν με δημοκρατικές διαδικασίες. Στη βράση κολλάει το σίδερο άλλωστε… Τις άφησα εμβρόνητες να με κοιτάζουν σα χαμένες και χώθηκα μέσα στο self-service του Camping-Flowers της Πάτμου, ενός από τα πιό οργανωμένα της νησιωτικής Ελλάδας και πιστέψτε_με έχω παραθερίσει σ’ αρκετά.

Σήμερα ειδικά παρήγγειλα αυγά με μπέϊκον. Δεν το συνηθίζω. Γιά πρωϊνό αρκούμαι μόνο σε χυμό και καφέ, άντε και καμμιά γιαούρτι με φρούτα. Αλλά ήθελα να το τρενάρω το πράμμα γιά να το δουλέψουν στο μυαλό τους κι αποφάσισα να καθυστερήσω με τ’ αυγά… Εδώ και μιά βδομάδα την είχα κελάρει αυτή τη τρελλοπαρέα των τριών Ελληνίδων που΄παιζαν κάθε βράδυ μπιρίμπα ή σκράμπλ (σπανίζουν οι τουρίστριες στην Πάτμο άλλωστε, πέφτει μακρυά με το παπόρι) αλλά δεν ήξερα πως να τις προσεγγίσω… Δεν έχω και την ανάλογη πείρα με τις Ελληνίδες βλέπεις… Φάγαμε τα νειάτα μας εδώ και 20 χρόνια, προσφέροντας θυσίες στον βωμό της «αγνώστου Σκανδιναβής» σε Μυκόνους και Αντιπαράρους και τώρα πλέον στα τριάντα-φεύγα, αποφάσισα να κουλάρω λίγο σ’ ένα ήσυχο κι ήρεμο περιβάλλον. Να σου πω και τη μαύρη αλήθεια, βαρέθηκα να σκέφτομαι ελληνικά και να μιλάω αγγλικά κάθε καλοκαίρι. Δεν συνέτρεχε πλέον κι ουδείς λόγος. Μέσα σ’ αυτά τα 20 χρόνια της Μεταπολίτευσης οι Ελληνίδες είχαν μεταμορφωθεί, ήσαν πανέμορφες πιά, ουδεμία σχέση με τις μυστακοφόρες ΚΝίτισες των seventies με τα ταγάρια… Οι Βόρειες επιτέλεσαν το θεόπνευστο έργο τους στην πρώτη μας σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, αλλά μπάστα πλέον. Πάμε γι΄αλλά. Καιρός να νοικοκυρευθούμε αν με νοείς…

Είχα τη φαεινή ιδέα φέτος να κουβαλήσω και τ΄αμάξι στο νησί κι έδεσε το κόλπο ταμάμ. Μεγάλο έξοδο με το φέρρυ, αλλά το κάλυψε ένα νικηφόρο δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ την άνοιξη. Πέρυσι που πρωτόρθα στο νησί της Πάτμου, ξεσηκωμένος από τη παρέα του Χαλανδρίου, τ΄όλον περιβάλλον μακρυά από τη Κυκλαδίτικη ξεραΐλα που’χα φάει στη μάπα τόσα χρόνια, με μάγεψε, ειλικρινά… Οι περισσότεροι φίλοι ονειρεύονται πλέον ν’ αγοράσουν ένα κομμάτι γης και να χτίσουν σπίτια εδώ στα πέριξ, ανάμεσα στη Σκάλα και το Μελόϊ. Μιά συνάδελφος έστησε ήδη μαγαζί… Αλλά εγώ δεν είμαι άνθρωπος που ριζώνω εύκολα σ ένα μέρος τα καλοκαίρια…

Βγήκα και κάθησα δίπλα τους. Η ξαφνική πρότασή μου είχε διακόψει την πρωϊνή μπιρίμπα στη μέση…

«Είναι κρίμας να χάσετε το σημερινό μπάνιο! Στη Λάμπη η θάλασσα είναι λάδι…. Θα φάμε το πρωϊνό μας και θα ξεκινήσουμε σε λίγο με τ΄αμάξι…»

«Να πάρουμε σάντουϊτς ή φαγητά μαζί μας;» Ρώτησε η μεγαλύτερη της παρέας, η γεματούλα!

«Μην ανησυχείς καλή μου! Έχει μιά από τις καλύτερες ψαροταβέρνες εκεί πέρα…θα φάτε το ωραιότερο ψάρι της ζωής…και θα τρελλαθείτε να μαζεύετε τα ονομαστά βότσαλα της Λάμπης, αν έχουν μείνει τίποτις φέτος….χαχαχα»

«Χρόνια είχα ν΄ακούσω τη προσφώνηση “καλή μου”» πετάχθηκε η ξανθούλα με τις μπούκλες και τα μαλλιά αγγέλου. «Μου την έλεγε ο συγχωρεμένος ο παππούς μου από τον Πόντο!»

«Μπα;» της απάντησα γελώντας…

Ο πάγος είχε ήδη λειώσει. Παρά τον αγέρα, σαραντάρι χτυπούσε και σήμερα η θερμοκρασία, λογικό ήτο να θερμανθεί αμέσως το κλίμα… Έτρωγα τ΄αυγά μου με βουλιμία. Ήθελα να βρεθούμε μιά ώρα αρχίτερα μέσα στο Suzuki μπας και το μετανοίωσουν. Αλλά τις έκοψα ενθουσιασμένες. Μάζεψαν τα τραπουλόχαρτα της μπιρίμπας και οι δύο πήγαν στη σκηνή τους γιά ν’ ετοιμαστούν. Ξέμεινε στο πάγκο του ρεστωράν του κάμπινγκ η (φαινομενικά) νεότερη της παρέας με το θλιμμένο βλέμμα. Είχε δίπλα της ένα βιβλίο ενός μανιοκαταθλιπτικού gay συγγραφέα με ιστορικό αυτοκτονιών στο σόϊ του. Αυτή μάλλον θα πρέπει να την διαγράψω από τώρα. Και λιγομίλητη είναι και έχουμε και τη μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας… Μάλλον δεν θα ταιριάζουμε και στα γούστα μας…. Θα πρέπει να επικεντρωθώ στις άλλες δύο, στην γεματούλα και την ξανθούλα….

Συνήθως οι τουρίστριες ερχόντουσαν δυό-δυό στην Ελλάδα γιά διακοπές. Σαν το γνωστό τραγούδι του Σαββόπουλου. Σπάνια έβλεπες «τρίο». Τα επαγγελματικά καμάκια των νησιών την έπεφταν πάντα στη λιγότερη όμορφη γιά να τονίσουν τον εγωϊσμό και την αυτοπεποίθησή της αφού πρώτα τις ρώταγαν το κλασσικό: «πόσο θ’ έμεναν στο νησί;» Δεν ενδιαφερόντουσαν γιά σχέση, ούτε καν εβδομάδος. Μόνο να πηδήξουν και να το τσεκάρουν στο τεφτέρι τους, σαν πιλότοι του Β’ Π.Π. που σημείωναν πόσα εχθρικά αεροπλάνα κατέρριπταν. Έχω συναντήσει άτομο στην Αντίπαρο με 75 “επιτυχίες” μέσα σε μία θερινή σαιζόν. Θαυμαστικό!…. Εγώ από την άλλη, κόλαγα με τις μέρες με την κάθε τουρίστρια μέχρις τον δακρύβεκτο αποχαιρετισμό, είτε στο καράβι της γραμμής είτε στο αεροδρόμιο αν μ’ ακολουθούσε μέχρις την Αθήνα, κι έκανα και τα PR μου σε περίπτωση που μπορέσω να τις επισκευθώ τον χειμώνα γιά να ‘χω δωρεάν κατάλυμα στας μακρινάς Ευρώπας. Ασχέτως αν η ξεβράκωτη του νησιού το καλοκαίρι μεταμορφωνόταν σε μιά πολύ συντηρητική προτεστάντρια τον χειμώνα στην πατρίδα της… Αλλά αυτά πρέπει να τα ζήσεις πρώτα, να πάθεις γιά να μάθεις… Δε μας αφορούν όμως πιά… Τώρα ζούμε στη φάση των «ελληνικών προϊόντων της μάνας γης».

Όταν λοιπόν είχες ν΄αντιμετωπίσεις ντουέττο που δύσκολα έσπαγε σαν παρέα, ή θα πρέπει να κουβαλούσε η ξέμπαργκη το φανάρι καθημερινώς δίπλα σας, ή περίμενες να καμακωθεί πρώτα η μία και μετά σύ να πλησιάσεις τη λεύτερη… Πράγμα σοφόν που το υποβοηθούσε και η ζήλια κι ο αθάνατος γυναικείος ανταγωνισμός… Το μόνο μειονέκτημα της όλης κατάστασης: μήπως η «λεύτερη» δεν βλέπεται ούτε με σφαίρες…

αρχείο λήψης (1)

Μαζευθήκε επιτέλους η εκδρομική τετράς όξω από το suzuki. Έρριξα τα καθίσματα να μπούνε πίσω οι δύο νεότερες. Τιμής ένεκεν κάθησε δίπλα μου η μεγαλύτερη της παρέας με το πανέμορφο στρογγυλό πρόσωπο και τον τυπικό αχλαδοειδή σωματότυπο της μέσης Ελληνίδας. Η οποία δε ήταν μόνο η πιό εύσωμη, αλλά πηγή ζωντάνιας, χαράς κι η καρδιά της παρέας, με τα γέλια, τ΄ανέκδοτα της και τα όλα της… Κλασσικά όπως όλες οι χονδρούλες που΄χω γνωρίσει. Ακομπλεξάριστη κι έξω-καρδιά…
Όχι, δεν είχαν ταξιδέψει οδικώς στο νησί, μόνο εκδρομές με τα καραβάκια. Λογικόν. Η οδική συγκοινωνία της Πάτμου είχε τα χάλια της… Άλλη μιά φορά μακαρίζω τον εαυτό μου που κατέβασα τ’ αμάξι στο νησί…

Σκέφθηκα να βάλω στο κασσετόφωνο μιά συλλογή τραγουδιών με σκληρές κιθάρες μιάς και το grunge ήταν στα φόρτε του αυτές τις μέρες και το ροκ έπαιρνε γι΄άλλη μιά φορά την εκδίκησή του ερχόμενο πάλι στο προσκήνιο ας όψεται το ΠΑΣΟΚικό lifysteyle (διάβαζε=”ΚΛΙΚ”) που του ετοίμασε κόλυβα πριν της ώρας του. Αλλά επειδής δεν ήθελα να ρισκάρω με τα μουσικά γούστα της παρέας, προτίμησα μιά κασσέτα με συλλογή reggae από το 4πλό κουτί της Island που μόλις είχε κυκλοφορήσει… All time classic επιλογή γιά το καλοκαίρι.

Οδηγούσα αμίλητος, παρατηρητικός και μόνο τις άκουγα…Είχαν λυθεί στα γέλια και τα κακαρίσματα…Η απόλυτη ευτυχία με τρείς γυναίκες γύρω σου! Που και που μόνο με ρωτούσαν γιά τα τοπωνύμια της περιοχής όπου περνούσαμε: Αγριολίβαδο, Βάγια, Λιβάδι κλπ... Χαζεύαν και τις άλλες παραλίες του νησιού, μόνο που κι αυτές σήμερις ήσαν ανεμοδαρμένες… Θα τις επισκευθούμε κι αυτές, μην ανησυχείτε, η αρχή να γίνει σήμερις μόνο…σκέφθηκε το πονηρό μυαλό μου.

αρχείο λήψης (2)

Φτάνουμε στην Λάμπη και ψάχνω ένα ίσκιο να παρκάρω συνοδεία μιάς μίνι αντιηλιακής προστασίας στο τιμόνι. Που μάλλον δεν θα χρειαστεί γιατί σκέφτομαι να κάτσουμε μέχρις να νυχτώσει…

«Κορίτσια, πριν πάμε γιά μπάνιο, θα περάσουμε πρώτα από τη ταβέρνα του Χριστόδουλου να παραγγείλουμε τα ψάρια μας και να δώσουμε εντολή γιά το πότε θέλουμε να’ναι έτοιμο το τραπέζι: 4, 5 ή 6 τ΄απόγευμα…»

Αναβαίνουμε πάνω στην υπερυψωμένη, σκεπασμένη με καλαμωτή, ταρατσούλα κι αμέσως σκάνε μύτη τα μικρά! Αγκαλιές και φιλιά. Κάθε Σεπτέμβρη, πριν αρχίσουν τα σχολεία, τους στέλνω ένα δέμα με γραφική ύλη και τετράδια από τον «Ευριπίδη» του Χαλανδρίου…

«Είδα τον αέρα κι ήμουν σίγουρος πως θα μας επισκευθείς ρε μόρτη» πετάγεται από μέσα κι ο Χριστόδουλος. Γερασμένο και πολύ κουρασμένο τον έκοψα από τα πέρυσι…Η αρρώστια της γυναίκας του τον έχει ρίξει αρκετά. Χαμογέλασα και δεν είπα τίποτα…

«Κορίτσια ο Χριστόδουλος, Χριστόδουλε the girls! Τραβάτε μέσα να παραγγείλετε τα ψάρια σας!»

Καθήσαμε όξω στο πεζούλι και πιάσαμε το μπίρι-μπίρι… Τι άλλο να πούμε, τα΄χαμε πεί ήδη όλα την άνοιξη όταν τους φιλοξένησα σπίτι τον καιρό που η γυναίκα του νοσηλευόταν στη κοντινή «Σωτηρία»....

Μετά από λίγο οι τσούπρες βγήκαν όξω!

«Εσύ, δεν θα παραγγείλεις;» με ρώτησαν.

«Εμένα μ’ ενδιαφέρει μόνο το ποτήρι να΄ναι παγωμένο και η μπύρα από τον βυθό της κατάψυξης…Δεν είμαι και ιδιαίτερα φίλος του ψαριού. Τρώω μόνο μπαρμπούνι ή κουτσομούρα, αθερίνα ή μαριδάκι, καλαμαράκι και χταποδάκι…αυτά… αλλά όλα αυτά θα υπάρχουν ήδη στο τραπάζι μας, μην ανησυχείτε. Γιά την ώρα του γεύματος αποφασίσατε;»

Με μία μίνι σύσκεψη του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής της Συμμορίας των 4 αποφασίσαμε τη μέση οδό, τον σοφό δρόμο της γκαμήλας. Πέντε νταν, τα πιάτα θα μας ανέμεναν στην αγαπημένη μου θέση στο ταβερνάκι…

«Πέραν από τη άπνοια, έχουμε κι άλλο ένα θετικό εδώ στη Λάμπη. Ο ήλιος κρατάει με τις ώρες πάνω από τα κεφάλια μας και θα χαρείτε σήμερις ηλιοθεραπεία. Δεν είναι σαν το Μελόϊ που το μεσημέρι κρύβεται πίσω από τα δέντρα και τις φυλλωσιές και ψιλοσκοτεινιάζει νωρίς….» προσθέτω σαν τσιτσερόνε/ξεναγός…

αρχείο λήψης

Ξαμολήθησαν σαν παιδούλες να μαζεύουν τ’ ονομαστά και γυαλιστερά βότσαλα της Λάμπης!

«Μην κάνουμε νταμάρι τ΄αμάξι, ας μείνουν μερικά γιά τους επόμενους» τους φωνάζω γελαστά καθώς είχαν απομακρυνθεί προς τη παραλία. Η θάλασσα λάδι φυσικά ως αναμένετο.

Βρίσκω ελεύθερη την αγαπημένη μου γωνιά και καταστρώνω το καταυλισμό. Ψάθα, μεγάλη πετσέτα σώματος, φουσκωτό μαξιλαράκι, μικρή πετσέτα γιά το κεφάλι, το νουάρ της «ΑΓΡΑΣ» και το φορητό cd-player με τ΄ακουστικά δίπλα. Τι άλλο θες από τη ζωή σου το καλοκαίρι; Το απόλυτο τρίπτυχο: sun-sea-sex.… Μένει το τελευταίο δηλαδής, αλλά έχουμε όλη την ημέρα μπροστά μας να καταστρώσουμε τα πλάνα μας. Ειδικά άμα το΄χεις ήδη καλύψει με τριπλή παραλλαγή: 1Χ2, και πως θα χάσεις λέμε τώρα….
Το δίλημμα πλέον δεν είναι βουνό ή θάλασσα, έχει λυθεί αυτό τα τελευταία χρόνια. Ούτε το: κρέας ή ψάρι! Το δίλημμα είναι με ΤΙ ν’ αρχίσω, με διάβασμα ή ακρόαμα ενός cd-compilation που από την αρχή της δεκαετίας αντικατέστησαν τις περιώνυμες κασσέτες μου που άκουγε όλη η ροκ νομεκλατούρα του Χαλανδρίου. Τώρα με τ΄ακουστικά θα΄κουγα δυνατά τις φαζαριστές κιθάρες του «Σηάτλ ενωμένου, ποτέ νικημένου», δίχως ν’ ενοχλώ κανέναν και προπαντώς καμμία…

Αλλά μία περιστροφική ματιά στα πέριξ, να δούμε τι παίζει γύρω μας επιβάλλεται. Θα μου πείς ρε φιλαράκι, συνοδεύεσαι από τρία δροσερά κοριτσόπουλα, κάθε μία με τις χάρες της κι εσύ κελάρεις να δείς ΤΙ άλλο παίζει στα πέριξ; Επαγγελματική διαστροφή ρε μόρτη. Πειράζουμε κανέναν; Ή μεταμορφώθηκα στον δράκο της παραλίας τώρα; Ουδείς πέθανε από το πολύ και καλό μάτι…

Ήμουν τυχερός, η παραθαλάσσια γειτονιά δεν είχε κάτι τ’ ενδιαφέρον γι΄οφθαλμόλουτρο ώστε να μου αποσπάσει τη προσοχή και παρά τον αέρα στο νότο, λίγες παρέες είχαν μαζευθεί σήμερις στη Λάμπη. Προφανώς όταν φυσάει, και το μπάνιο είναι προκαταβολικά χαμένο, αποφασίζουν ν’ επισκευθούνε ομαδικώς το Μοναστήρι, σήμα κατατεθέν του νησιού ή το Σπήλαιο της Αποκάλυψης. Κι αν οι γυναίκες βιώνουν τις πρώτες μέρες της περιόδου τους, καλό θα ήτο να αποφεύγουν το μπάνιο γιατί πιό κρυστάλλινα νερά απ’ αυτά της Πάτμου, μόνο στην Παλαιοκαστρίτσα της Κέρκυρας θα συναντήσεις. Μπούζι λέμε, που πολλοί/ές δεν τ΄αντέχουν…και δίχως τους πόνους από τα έμμηνα.

Οι τσαπερδόνες είχαν ήδη γδυθεί τόπλες, όπως έκαναν και στο Μελόϊ κι έπαιζαν μπες-βγες στην ακροθαλασσιά. Τα κρύα νερά που λέγαμε. Δεν είναι γιά γυμνισμό η Λάμπη, έτσι συγκρατήθηκαν. Μιά βδομάδα τις χάζευα από απόσταση από την παραλία του camping, αλλά τώρα τις είχα και τις τρείς στο πιάτο μου…

Της μεγαλύτερης με το πανέμορφο πρόσωπο και το σώμα αχλάδι άρχιζε η φυσιολογική κατιούσα της βαρύτητας του στήθους… Προφανώς κι ως η πιό κοντινή της γενιάς μου, θα΄χει περάσει κι αυτή από τη φάση: «κάψτε τα σουτιέν», πράγμα που όλες οι φεμινίστριες της μεταπολίτευσης θα το σκυλομετανιώσουν αργότερα, στο μέλλον, αλλά τότες θα΄ναι πλέον αργά…. Υπάλληλος σε κοσμηματοπωλείο στα Εξάρχεια, απ΄αυτά που σου ανοίγουν «τρύπες στ΄αυτάκια με δύο κατοσταρικάκια»… Είχα επισκευθεί κι εγώ τα μέρη τους γιά το καθιερωμένο κρικάκι στ’ αριστερό αυτί και τα ξέρω καλά… Έπεσα και σε νέα πωλήτρια που στη πρώτη τρύπα, άρχισε να κρυφογελά περνώντάς με γιά gay. Στο δεύτερο σκουλαρίκι που΄χε ξεθαρέψει, μου εκμυστηρεύθηκε τις τρύπες που΄κανε σε μπάτσους της διώξης ναρκωτικών. Βλέπεις, το βλαχαδερό ένα σκουλαρίκι στ΄αυτί χρειάζεται μόνο κι αμέσως θα παραπλανήσει τη πιάτσα….
Αλλά από άλλα ενδιαφέροντα σχεδόν μηδέν. Τηλεόραση, μαγειρική, αστρολογία…αυτά. Χαρωπή νοικοκυρούλα, δε λέω… Όποιος την παντρευθεί  όμως, σίγουρα θα φάει καλά…

Η μεσαία, με τα αγγελικά μαλλιά, ήταν η πιό μορφωμένη και κουλτουριάρα της παρέας. Φιλόλογος μ’ όνειρο να εκδώσει κάποτες τη πρώτη της ποιητική συλλογή… Είχε ένα απίστευτο ενδιαφέρον το πρόσωπό της κι ειδικά με τα γυαλιά της προσέδιδε μιά ιδίοτυπη γοητεία…Αλλά το μεγάλο της ατού ήταν αυτό το υπέροχο, μεγάλο και στητό στήθος της. Στήθος που το΄χω ζηλέψει σε περιοδικά, στον κινηματογράφο, σε τσόντες, από απόσταση σε παραλίες, αλλά ποτές δεν αξιώθηκα να το γευθώ και χαρώ κι εγώ ο ίδιος. Μου΄χε κάνει τρομερή εντύπωση στο Μελόϊ αλλά δεν ήθελα και να καρφωθώ ώρες απάνω του. Αλλά σήμερα, μιάς κι αποτελούσε μέρος της παρέας μας κι αυτό, άφησα ξωπίσω ντροπές κι ενοχές… Όπως όλες οι ξανθιές είχε ένα σώμα-λιοτρίβι με χιλιάδες διάσπαρτες ελίτσες που χαρά σ’ αυτόν θα τις ένωνε με γραμμές, μ’ έναν ακρυλικό μαρκαδόρο, σαν αυτές τις σπαζοκεφαλιές με τους αριθμούς στα φθηνά περιοδικά των σταυρόλεξων. Και φυσικά απίστευτες γάμπες. Ποδαράκια θαρρείς μικρού κοριτσιού… Αλλά ο θεός επειδής θέλει να΄ναι πάντα δίκαιος, ποτές δεν στα χαρίζει όλα. Στη περίπτωσή της είχε λησμονήσει να της δώσει κώλο. Τριάντα πέντε χρόνια πάνω σ΄αυτό τον πλανήτη και δεν είχα ματαδεί πιό άκωλη γυναίκα στη ζωή μου. Ευτυχώς δηλαδής που δεν είμαι ιδιαίτερος λάτρης αυτής της περιοχής του σώματος και λατρεύω τα στήθη…. (έχουν γραφθεί πολλά γιά το ψυχολογικό δίλημμα των αντρών: κώλος-στήθος, και τα θεωρώ όλα χαζά κλισέ και το παραβλέπω, προτιμώ τ΄άλλο δίλημμα γιά το κοτόπουλο: μπούτι-στήθος)
Δεν πιστεύω να φχαριστηθεί κανείς μαζί της φαγητό, άμα την κάνει σύζυγό του, αλλά έχει άλλα πλούσια ενδιαφέροντα, κινητή βιβλιοθήκη λέμε…. κι είμαι σίγουρος, έτσι ερωτική όπως την κόβω, πως στο κρεββάτι θα φυσάει… Μακρυά μόνο από σκράμπλ. Θα σε λιανίσει με το πλούτο του λεξιλογίου της. Wanna-be ποιήτρια γαρ…

Η μικρότερη της συντροφιάς με το θλιμμένο πρόσωπο και τους φακούς επαφής μας βγήκε η ροκού της παρέας. Τι συναυλίες στο «ΡΟΔΟΝ», τι RockWave φεστιβάλ, τι συγκροτήματα, όλα τα ξέρε η μόρτισα… Πάνω που την είχα «σβού» διαγράψει, άρχισε να ξαναπαίζει γερά μέσα στις επιλογές… Μ’ ένα αψεγάδιαστο, βελούδινο σώμα, διάολε ήταν και η πίο μικρή στην παρέα…και κατά ένα παράξενο τρόπο το πρόσωπο ομόρφαινε όταν την κούραζαν οι φακοί επαφής κι αποφάσιζε να φορέσει τα γυαλιά της με τον ιντελεκτουάλ σκελετό. Από στήθος μη τα ρωτάς όμως… Η ρώγα ναι μεν ήταν στο Θεό, αλλά ήταν τόσο μικρό, που τα λεμόνια που θα μας φέρει το μεσημέρι ο Χριστόδουλος γιά τα ψάρια, θα μοιάζουν με πεπόνια δίπλα τους.

Τα΄παμε, δεν τα΄παμε; Εδώ χρειάζεται ένα multi-πολυμηχάνημα μπλέντερ. Να τις βάλεις και τις τρείς μέσα, και να βγάλεις μιά τέταρτη θεά: με το πρόσωπο της μεγάλης, τα στήθη της μεσαίας και το κορμί της μικρής. Και τη μαγειρική της πρώτης, το μυαλό και τη μόρφωση της δεύτερης και τη ροκ κουλτούρα κι ενδιαφέροντα της τρίτης. Αλλά αυτά δεν γίνονται φυσικά ούτε στο σινεμά, άσε που το μηχάνημα μπορεί να τρελλαθεί και να στα κάνει όλα σαλάτα!

Είχε ρωτήσει μιά φαν-πιτσιρίκα έναν κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό της ονομαστό ποιητή: «Θα΄θελες να κάναμε ένα παιδί με την ομορφιά τη δική μου και το μυαλό το δικό σου;».
«Όχι» της απήντησε αμέσως ο ετοιμόλογος γραφιάς: «Φοβάμαι πολύ μη μας βγεί με την…ομορφιά τη δική μου και το …μυαλό το δικό σου…»

Τ’ όλο σκηνικό γύρω μου αποτελούσε πλέον την απόλυτη φαντασίωση των αντρών. Όλοι (οι τέλος πάντων σχεδόν όλοι) επιθυμούν ενδόμυχα να ναυαγήσουν σ’ ένα νησί γεμάτο μόνο από γυναίκες. Ένας ατάλαντος έλληνας σκηνοθέτης προσπάθησε να το μεταφέρει αυτό και στη μεγάλη οθόνη, αλλά τ’ όλον θέαμα αποτέλεσε μιά από τις μεγαλύτερες μπαλαφάρες όλων των εποχών…

Μ’ αυτές τις σκέψεις, καθώς τις χαρτογραφούσα παρατηρώντάς-τες, όπως πολύ καλά έχουμε μάθει να κάνουμε εξ απαλών ονύχων όλα εμείς τα μοναχοπαίδια, σηκώθηκα να μπω στα παγωμένα νερά του Αιγαίου πριν συμβούν περίεργες φουσκοθαλασσιές στο μαγιώ μου. Ήρθαμε στην Λάμπη που η θάλασσα είναι λάδι. Μη γενούμε και ρεζίλι ξαφνικά. Δεν είμαι 15χρονο να με παρασέρνει η λίμπιντο, ξέρω να συγκρατιέμαι, αλλά η σημερινή τριπλέττα ήταν πρωτόγνωρη γιά τα φτωχικά κυβικά μου και μου εξιτάρησε την φαντασία!

Τέτοιο όνειρο δε μου΄τυχε σε Μύκονους και Αντιπάρους και το βίωσα στο θεολογικό νησί της Αποκάλυψης, αν είναι ποτέ δυνατόν…

Έμπαινα μέσα στο νερό καθώς οι τρείς έβγαιναν επιτέλους ν’ άραξαν κατάκοπες από το κολύμπι και το κυνήγι του πιό ωραίου βότσαλου στις πετσέτες τους. Απομακρυνόμουν στα βαθεία όπως το συνηθίζω κι άφησα ξωπίσω μου να σβήνουν από απόσταση τα χαχανητά τους. Ο θεός κι η ψυχή τους ΤΙ συζητούσαν και προπαντώς ΤΙ σκεφτόντουσαν τώρα… Άβυσσος το μυαλό των γυναικών!

Εγώ αντιθέτως μέσα στο νερό, όπως το συνηθίζω, συνέχισα τις αναδρομές μου μ’ ένα μίνι ερωτικό απολογισμό ζωής. Άμα βγάλεις τις δεκάδες τουρίστριες που πολλές απ΄αυτές δεν θυμάμαι ούτε το πρόσωπό τους το ξημέρωμα (πόσο μάλλον τ΄ονόματά τους), επτά μόνο Ελληνίδες ήταν η σχέσεις της ζωή μου…Κι αυτές σχεδόν όλες μεγαλύτερης ηλικίας από μένα, έτσι καμμία δεν στέριωσε γιά πολύχρονη συμβίωση ή γάμο. Ο μεγάλος έρωτας της ζωή μου, όταν ήμουν 25 κι αυτή 36, ούτε που διανοείτο μιά τέτοια προοπτική. Έτρεμε μόνο και μόνο στην ιδέα και το ρεζιλίκι της κοινωνίας…Αστικά κατάλοιπα θα μου πείς, yes I know… Έντεκα χρόνια διαφορά ήσαν πολλά ακόμα και γιά τα ήθη των μεταμοντέρνων eighties.

Έβαλα σε μία λίστα την επτάδα που σιγά το δύσκολο να την θυμηθώ δηλαδής: Από την ομορφότερη, τη Ρόϊλα που τη βάφτισαν Σταυρούλα/Ρούλα αλλά ποτές της δεν το γούσταρε και τ΄άλλαξε πανέξυπνα με δύο διαλυτικά, ως την Ιωάννα τη Σαλονικιά, τη συμφοιτήτρια μου στη Σχολή. Αν δεν είχα κι αυτό το επιλεκτικό κόλημμα, να μη θεωρώ το σεξ-ψυχικό, και δεν αρνιόμουν τις γυναίκες κάτω του “7” (Κλίμακας “Μπο Ντέρεκ” από τη γνωστή ταινία «10»), άντε να υπήρχαν κι άλλες επτά στο βιογραφικό μου… Κι η Ιωάννα με τα βίας εδικαιούτο αυτό το “7” μεταξύ μας, αλλά έτυχε στη φάση μετά την απόλυση από τη σχεδόν διετή στρατιωτική θητεία, και τα όποια στάνταρ κατέρρευσαν σαν κουραδόκαστρα παρά θιν’αλός από τη παρατεταμμένη αγαμία… 8 σαν σώμα, δε λέω, αλλά κάτω της βάσης από πρόσωπο. Μέσος όρος 6½, άντε 7 το μισό υπέρ του μαθητού.

Τράβηξα μιά νοητή γραμμή στη λίστα της επτάδας και τις ξανατοποθέτησα δίπλα με τη σειρά του «καλύτερου σεξ». Κι ω του θαύματος οι έσχατοι έσονται πρώτοι μιάς και πατάμε τα άγια χώματα ενός Αποστολικού νησιού… Έτσι η Σαλονικία Ιωάννα με το πρόσωπο «δεν βλέπεται με τίποτα λέμε», κατακτά δικαιωματικά τη πρώτη θέση. Ακόμα θυμάμαι τις κραυγές εκείνου του οργασμού που ακούσθηκαν μέχρι τη Πλατεία Κέννεντυ… Και σκυλομετάνιωσα μέσα μου κι αναρωτήθηκα: λες όλα εκείνα τα “εξάρια” και “πεντάρια” που μ΄ευκολία και νεανική υπεροψία υποτίμησα, να μου πρόσφεραν ανείπωτη χαρά στο κρεββάτι, να΄χω να τη λέω τώρα και να τη θυμάμαι; Μαλακία μου, τώρα είναι πλέον αργά… Το μόνο που δεν μεταβιβάζεται σ΄αυτή τη ζωή είναι η πείρα, πρέπει πρώτα να τη βιώσεις… Στα 35 μου συνειδητοποίησα πως όσες γυναίκες ο καλός θεός δεν τις προίκισε με ομορφιά, αναλαμβάνουν να καλύψουν αυτό το κενό με πρωτοβουλία και δράση οριζοντίως, καθέτως και επί τα αυτά, μιάς κι ως γνωστόν η φύση απεχθάνεται τα κενά. Κι όσες γεννήθηκαν κούκλες, παραμένουν κι άψυχες κούκλες και στο σεξ. Η άλλη σου λέει λογικά: «δόξα τω θεώ να λες που σου΄λεχε τέτοια ομορφιά στο κρεββάτι σου μη θέλεις και πολλα-πολλά!»

Έσβησα αυτές τις αρνητικές σκέψεις κι αμέσως προσπάθησα να σκεφθώ θετικά. Αν υπήρξαν μόνο επτά «Ελληνίδες» σ΄όλο τον ερωτικό βίο μου, τον μισό του ήδη βιολογικού μου, μπορεί στο τέλος της εβδομάδας να γίνουν δέκα… Όσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει η στιγμή. Άσχετη παροιμία, αλλά δεν μου΄ρθε και κάτι καλύτερο…

Άρχισα να μην υποφέρω πλέον το κρύο νερό κι αποφάσισα να βγώ όξω. Ξάπλωσα τουρτουρίζοντας ευελπιστόντας στον ζωογόνο ήλιο να με συνεφέρει λίαν συντόμως. Τα ακροδάκτυλά μου είχαν ήδη πανιάσει…

«Θες να σου βάλω αντιηλιακό στη πλάτη;» με ρωτά η ξανθούλα!

«Μπααααα; Το εκλαμβάνω ως σεξουαλική παρενόχληση αυτό!» την πειράζω. «Πόσο άλλο ακόμα να μαυρίσω καλή μου; Ήδη είμαι σε επίπεδα δείκτη προστασίας Ρομά-plus….»

Χαχαχαχαχαχαχα άρχισαν πάλι τα κακαρίσματα της γυναικοπαρέας.

Γύρισα τούμπα και συνέχισα το διάβασμα από το «Τόκυο Εξπρές» του Seicho Matsumoto, του νουάρ της “ΑΓΡΑΣ” που λιβανίζω όλες αυτές τις μέρες, και που από τις δεκάδες σκέψεις που με τριβελίζουν το μυαλό δε λέω να το τελειώσω, παρά τη δράση του στην αγαπημένη μου Ιαπωνία. Βία να διάβασα 10 σελίδες πάλι. Έκλεισα το βιβλίο και άνοιξα το cd-player. Τα πάντα θα παιχθούν στο μεσημεριανό, απογευματινό δηλαδής, τραπέζι στη ψαροταβέρνα. Μετά, στην επιστροφή μέσα στ’ αμάξι, θα΄ναι πλέον όλα αργά… Θέλει πολύ προσοχή και μαεστρία η όλη κατάσταση σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο που΄χει φτάσει. Μη κάνω καμμία βεβιασμένη κίνηση και καμμιά πατάτα από τον πολύ ενθουσιασμό μου..
Η κιθάρα του Mike McCready και η φωνή του Eddie Vedder προσπάθησαν να μου βάλουν σε μία τάξη το νου, ώστε να καταστρώσω ορθολογικά τη στρατηγική και τις επόμενες κινήσεις μου…

«Η ζωή είναι stratego μωρό μου», γιά να παραφράσω έναν σπουδαίο ΛατινοΑμερικάνο σχεδιαστή κόμικ.

(συνεχίζεται)

About these ads

Σχόλια»

1. Φασιστοειδές Κουμούνι - Δεκεμβρίου 11, 2013

Προχώρα στα της παρτούζας, μη μας καθυστερείς με μαλακίες!

2. stan - Δεκεμβρίου 19, 2013

Είναι απόσπασμα από το επόμενο βιβλίο του Κουτρώτσου με τίτλο “Το τετράδιο του Wolfgang Schäuble”
Το μέλλον θα έχει άφθονο σεξ με πέη μήκους πολλών μέτρων. Πάρτε όλοι στάση και αφού δεν μπορείτε να το αποφύγετε απολαύστε το.

ΥΓ. Ωραίο το κείμενο και η γραφή, ποιος το έγραψε;

3. XYMA - Φεβρουαρίου 3, 2014

Πολύ καλύτερο από αντίστοιχους Έλληνες συγγραφείς που θέλουν να φλερτάρουν με πτυχές του Hankie. Κλείνουν 2 μήνες χωρίς συνέχεια. Άντε.

J.McManus - Φεβρουαρίου 6, 2014

Πέθανε η μητέρα μου αγαπητέ/ή….


Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • Φτου κι απ΄την αρχή πάλι...

  • Οι πίσω μου σελίδες

  • macmanus12@yahoo.com

    Join 35 other followers

  • Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.

    Join 35 other followers

    %d bloggers like this: